قرار است بتاریخ های 11 و 12 ماه می (May ) کنفرانس دو روزه ی در مورد وضعیت مهاجرین افغان در سویدن در پوهنتون لوند، سویدن برگزار گردد. 
شما نیز متیوانید تکت های الکترونیکی تانرا با ثبت نام در ویبسایت و لینک های زیر، بدست بیاورید:

https://www.eventbrite.co.uk/e/conference-on-the-situation-for-afghan-refugees-in-sweden-in-2018-tickets-45132161510?aff=ehomecard

https://www.facebook.com/events/2065757287028358/?ti=icl

Conference on the Situation for Afghan Refugees in Sweden in 2018

اسامی سخنرانان قرار ذیل است:
1. داکتر نورالحق نسیمی، موسس نهاد ACAA
2. محترم Jorrit Kamminga Ph.D، تحلیلگر وضعیت امنیتی به افغانستان و سودان جنوبی و همچنان مشاور در سازمان Oxfam
3. خانم (Maria Ferm (Miljöpartiet)، وکیل پارلمان سویدن از حزب محیط زیست
4. آقای Kjell-Terje Torvik، متخصص در اداره مهاجرت سویدن
5. احمد ذکی خلیل Ahmad Zaki Khalil، مسوول امور مهاجرین انجمن افغانهای سویدن و عضوء هییت مدیره سازمان حمایت از مهاجرین فار
6. خانم Mikaela Hagan، تحلیلگر مسایل مهاجرتی و مشاور در سازمان های Save the children and children on the move
7. خانم (Christina Örnebjär (Liberalerna) وکیل پارلمان سویدن از حزب لیبرال ها 
8. خانم (Emma Berginger (Miljöpartiet)، عضوء حزب محیط زیست و معاون شهرداری لوند، سویدن.
9. محترم پروفیسور( Prof. Dr Maarten Vink (M.P.)
10. خانم Johanna Gustafsson Lundberg از سازمان Center for Theology and Religious Studies
11. محترم Dan-Erik Andersson از سازمان مطالعات کشور های شرق میانه
12. خانم Emilia Molin از سازمان War Child Sweden
13. خانم Anna Wilder از اداره کار سویدن

آدرس محل برگزاری کنفرانس: 
LUX building (Lund University)
3 Helgonavägen
223 62 Lund

امروز دوشنبه  محکمه یک جوان هفده ساله که مظنون به قتل محمود علیزاده در دسمبر 2017 است، آغاز شد . محمود علیزاده با ضرب چاقو در بین دهلیز های جمنازیوم در جنوب شهر استاکهولم کشته شد و جسد بیجان او تاهنوزبخاک سپرده نشده است زیرا قرار است که خانواده اش در مراسم تشییع جنازه اشتراک نماید اما تاهنوز ویزه سویدن را دریافت نکرده است.

فرد مظنون متهم به قتل محمود علیزاده و همچنان محکوم به جرایم مواد مخدر میباشد. به گفته سارنوال  ، جریان محکمه بادرنظرداشت  سن  جوان مظنون و علاقمندی فراوان مطبوعات درشرایط در های بسته برگزار میشود.

بیشتر در لینک زیر سایت رادیوی سویدن بخوانید:

http://sverigesradio.se/sida/artikel.aspx?programid=103&artikel=6927090

لینک قبلی در سایت انجمن : 

http://www.afghanskaforeningen.se/2017/12/14/%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%81%D8%AF%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF/

گفته میشود این مرد افغان که امیرحسین امیری نام داشته و 21 سال عمر دارد یک زن 90 ساله را نخست به قتل رسانده و سپس جسد او را در ”اتاق زباله” یا soprum ترک نموده است. این حادثه در ماۀ اکتوبر سال گذشته در شهر Norsjö سویدن به وقوع پیوست. 
گفته میشود لکه ها یا آثار خون زن مقتول روی جوراب های امیرحسین امیری یافت شده و این بزرگترین سند سارنوال علیه او میباشد. نظر به گفته های سارنوال خانم مذکور با ضرب و جرح در قسمت هایسر، بالا تنه و یک پا به قتل رسیده است.

سفارت سویدن در کابل بنابر دلایل امنیتی چهار کارمند خود را از افغانستان به سویدن فرستاد .ازینروپولیس سرحدی  تمام دیپورتی ها به افغانستان را بطور موقت متوقف میسازد. 
پاتریک اینگستروم ( Patrik Engström) آمرملی در سازمان امنیتی (Säpo) میگوید که اکنون وضعیت امنیتی در کابل در  حالتی است که کارمندان سفارت بصورت درست نمیتوانند به سادگی وارد میدان هوایی کابل شوند و نمیتوانند از برگشت کنندگان پذیرایی نمایند .
در هفته گذشته دفتر نجات اطفال در شهر جلال آباد مورد حمله قرار گرفت که در اثر آن شش  نفر کشته شدند . 
دولت اسلامی ( داعش) سویدن را مورد هدف قرار داده است‌.
وزارت خارجه سویدن به برنامه چهار رادیو یوتیبوری (P4 )میگوید که سفارت به کار خود ادامه میدهد یعنی اینکه باز میباشد اما چهار نفر کارمند بنابر وضعیت امنیتی به سویدن فراخواند شده اند. برخی کارمندان کارهایشانرا ازطریق وزارت خارجه سویدن اجرا خواهند نمود.
بنابر گفته پولیس سرحدی اینگونه وضعیت از می سال 2017پیش می آید که اداره ،  دیپورتی ها را بنابر موانع موقتا به افعانستان متوقف ساخته و بعدا  مورد  اجرا قرار میدهد . 
اینگستروم  میگوید که ما وضعیت امنیتی را پیوسته تعقیب میکنیم و این وضعیت هر روز درحال تغییر میباشد. 

ترجمه از ن س

متن کامل در سایت رادیوی سویدن در لینک زیر:

dreas Tun Hedfors
andreas.hedfors@sverigesradio.se

http://sverigesradio.se/sida/artikel.aspx?programid=83&artikel=6873682

او جرئت نمی کند در مورد آن تجاوزات جنسی که بر او اعمال شده است صحبت کند !

تعدادی زیادی از پناهجویان جرئت نمی کنند تا در مورد تجاوزات جنسی حرف بزنند. با وجود آنکه این موضوع میتواند باعث گردد تا آنها بتوانند اجازۀ اقامت را بدست بیآورند. این مطلب را اکثریت کارشناسانی که شبکۀ رادیویی P4 Stockholm با آنها تماس گرفته است، اظهار نموده اند.

سحر[و یا ماریا ]، که در حقیقت اسم او چیزی دیگری است، دو سال قبل همراه با دختر کوچکش به استکهلم آمد. او نمی خواهد تا اسم اصلی خودش را بگوید زیرا مطمئن است که نزدیکان شوهرش او را حتی در اینجا نیز خواهند یافت.

ماموریت تحقیق درکابل ـ زندگی بعد از اخراج اجباریPDF

زندگی افغان ها ی پناهجو که به افغانستان برگشتانده شده اند

تحصن دو ماه در شهر های مختلف، در چهار اطراف سویدن. یک سازمانی که ادعا میکند آن عده از جوانان افغان که به کشور برگشتانده میشوند به مرگ سپرده میشوند و یک ادارۀ که خلاف آن را ادعا دارد.

برنامۀ( Uppdrag gransking)” ماموریت تحقیق ” از تلویزیون سویدن به کابل سفر نموده است تا از آنچه افغان های برگشتانده شده با آن در کشور شان روبرو اند، آگاهی حاصل کند.

یک تعداد افراد در کنارنظارتخانه ادارۀ امور مهاجرت در Kållered در خارج از شهر (یوتیبوری) گرد آمده اند. یک بس در راه است تا بیآید و آن عده از جوانان و مردان افغان را که به شکل داوطلبانه و یا هم  اجباری باید به میدان هواییLandvetter منتقل گردند را با خود ببرد. این افراد قرار است از میدان هوایی مذکور ذریعه یک طیارۀ که به طور خاص به کرایه ( دربست ویا چارتر) گرفته شده است به افغانستان پرواز کند. 

برنامۀ Uppdrag granskning” ماموریت بررسی ”یک روز قبل از اخراج این افراد با یکی از این پسر ها ملاقات نموده است.

دو ماه در نظارتخانه

روح الله افتخاری در سال 2015 از ایران (به سویدن) آمده است و میگوید 17 سال عمر دارد. او همراه با مادرش که اکنون او نیز به درخواست پناهندگی اش جواب رد گرفته در  Vänersborgزندگی نموده است. اما برخلاف ، برادر بزرگ روح الله توانسته اجازه اقامت در سویدن را بدست بیآورد. روح الله مدت دو ماه را در نظارتخانه بسر برده است.

او میگوید: این برای من خیلی دشوار است. من دو سال را در اینجا (سویدن) زندگی کرده ام، به مکتب رفته ام، ورزش نموده ام و خوش بوده ام. من امیدوار بودم تا بتوانم اجازۀ اقامت در سویدن را بدست بیآورم. اما آنها من را دوباره (به افغانستان) میفرستند.

روح ( اله ) میگوید خواب های وحشتناکی میبیند و ترس دارد تا افرادی که پدرش را به قتل رسانده اند بیایند و او را نیز بکشند.

ـ روز ها و شب ها به سختی میگذرد. آنها مرا به کشوری میفرستند که من هرگز در آن نبوده ام، من حتی در آنجا تولد نیز نشده ام.

بیشترین تعدادی پناهجویان بدون همراه در سویدن

در اروپا کشوری وجود ندارد که به اندازۀ سویدن تعدادی زیادی از پناهجویان بدون همراه را پذیرفته باشد. در جریان سال 2015، حدود 35000 تن وارد سویدن گردیدند که از آن جمله 23000 آنها را افغان ها تشکیل میدادند. از جمله افرادی که سن شان کمتر از 18 سال ارزیابی گردیده است، اکثریت شان توانسته اند اجازه اقامت را بدست بیاورند. اما از افرادی که در جریان روند بررسی تقاضا پناهجویی شان به سن 18 سالگی رسیده اند، کمتر از  10 فیصد شان تا اکنون توانسته اند اجازۀ اقامت را حاصل نمایند. 

اکنون تعدادی زیادی از جوانان افغان در انتظار اخراج از سویدن بسر میبرند. این موضوع برای سویدن به عنوان یک کشور بشردوست به یک مسالۀ اذیت کننده و از نگاۀ سیاسی حساسی مبدل شده است.

در این حال تعدادی بیشتر و بیشتری علیه این تصمیم اعتراض میکنند.

فاطمه خاوری یکی از چندین سخنگوی (سازمان)  Ung i Sverigeمیباشد. سازمانی که توسط یک تعداد از جوانان افغان برای اعتراض در برابر اخراج پناهجویان تشکیل گردید. او به عنوان یک دختر 17 ساله در میان همه پسران، برجسته به نظر میرسد. فاطمه خاوری که دو سال قبل به سویدن آمده است، خودش دارای اجازۀ اقامت میباشد.

او میگوید: آنها انسان ها را مستقیماَ به کام مرگ میفرستند.

از او پرسیده شد:

من باید در مورد آنچه شما گفته اید و دیگران هم  میگویند بپرسم و آن اینکه : هرگاه اینها دوباره فرستاده شوند آیابه کام مرگ فرستاده میشوند؟

فاطمه خاوری: مطمئناَ به مرگ (فرستاده میشوند).

ـ مطمئناَ به مرگ، به چی تعدادی از افرادی که بازگشتانده شده اند به قتل رسیده اند؟

ـ آیا باید من برای شما احصائیه بدهم.

بلی، چون شما میگوئید که آنها مطمئناَ کشته خواهند شد.

ـ بلی، اما آیا مرگ صرفاَ میتواند فزیکی (جسمی) باشد؟ آن طوری که من میدانم مرگ نه تنها جسمی بلکه روانی نیز است.

پس (مرگ) به این معنی نیست که آنها میمیرند؟

فاطمه خاوری میگوید: از نگاۀ روانی همه میمیرند. همه، همه و این (مرگ جسمی و مرگ روانی) هیچ تفاوتی ندارد، همه از نگاۀ روانی میمیرند.

قوانین مهاجرتی شدیدتر میشوند

از اکتوبر 2015 به این طرف برخی از قوانین مهاجرتی دشوار ساخته شده است. از جمله امکانات بدست آوردن اجازۀ اقامت دایمی شدیداَ محدود ساخته شده و همچنان به اجازۀ اقامت موقتی نیز حد اعظم سه سال اعتبار داده شده است. برای آن عده از مهاجران بدون همراه که در مورد سن شان شک و تردید وجود دارد معاینات صحی جهت تعیین نمودن سن شان اجرا میگردد.

رئیس کل ادارۀ امور مهاجرت ، میکائیل ریبنویک ( Mikael Ribbenvik ) شخصی است که مسئولیت نهایی تطبیق این سیاست تغییر یافته پناهجویی در سویدن ( قانون موقت پناهندگی سویدن ) را دارا میباشد.

او میگوید : ما مردم را برای کشته شدن نمی فرستیم.

ـ شما این مطلب را چطور میدانید؟

 ـ بلی، من این مطلب را از بابت آنچه را که ما در این مورد انجام میدهیم میدانم. چه از طریق معلومات در مورد کشور و چه از طریق ارزیابی های حقوقی.

ـ من نمیخواهم موضوع را شکل نسبی بدهم. من هرگز نمیخواهم که کابل را با اروپا مقایسه کنم. افغانستان یک جا خیلی خطرناکتر (در مقایسه با اروپا) است. اما این را باید دانست که برای دریافت پناهندگی باید خطر زیادی متوجه شخص باشد. همچنان اگر ما بگوییم که همه (افغان ها) باید بتوانند (در سویدن) باقی بمانند، یعنی همان موضوعی که تا حدی زیادی این بحث به آن ارتباط میگیرد، در آن صورت اصلاَ شرایط (معیار های) کاملاَ دیگری وجود خواهد داشت( افغانستان در وضعیتی قرارندارد که همه افغانها اقامت دریافت نمایند).  در آن صورت ما در مورد موقعیتی که سوریه در آن قرار دارد صحبت خواهیم کرد و افغانستان در موقعیت سوریه قرار ندارد.

اما در این صورت آنچه را شما  در اینجا میگویید بدان معنی است که آنچه را آنها میگویند نادرست است؟

ـ در این مورد باید من کاملاَ صریح باشم. واضح است که یک ادارۀ سویدنی انسان ها را از روی قصد یا به شکل آگاهانه به مرگ نمی فرستد. وظیفۀ ما در کل اینست که به انسان ها پناه بدهیم.

اگر آنها تجدید نظر کنند و در عوض بگویند که انسان دچار مرگ روانی میگردد، در آن صورت چه میگویید؟

ـ در آن صورت من با آنها همنظر خواهم بود. من به این باور هستم که تعدادی زیادی از این جوانان همین احساس را دارند. خصوصاَ زمانی که آنها یک مدت طولانی را در اینجا زندگی کرده باشند. در اینجا ارتباطاتی را تامین نموده برایشان دوستانی را یافته باشند که از آنها حمایت میکنند. این زندگی را دیده باشند و بعداَ مجبور ساخته شوند تا به آن زندگی برگردند. در این حالت بلی، من کاملاَ با آنها موافق هستم.

اما این که نمیتواند چیزی را تغییر بدهد؟

ـ نه، ما این نوع امید های از دست رفته یا تفاوت ها باورنکردنی را در جهان خود مشاهده میکنیم. تفاوت میان افغانستان و سویدن ـ این تقریباَ بزرگترین تفاوت در جهان است که میتوان آن را داشت. اما حق بین المللی پناهجویی نباید وسیله ای باشد برای کاهش این تفاوت.

برادر عصمت خودکشی کرد

اما روند بررسی تقاضای پناهجوی در سویدن تا چه حد بشردوستانه و از نگاۀ حقوقی مطمئن است؟

عصمت هاشمی در سال 2015 به تنهایی وارد سویدن گردید. او در آن زمان برمبنای بررسی های ادارۀ امور مهاجرت 14 سال عمر داشت. در آن زمان اسد برادر او که  دو سال بزرگتر از عصمت بود، در سویدن زندگی میکرد.

در جریان خزان هر دو برادر جواب رد گرفتند. به باور ادارۀ امور مهاجرت اخراج عصمت 16 ساله ممکن بود. زیرا او در افغانستان فردی را داشت که او را بپذیرد و این فردی که باید عصمت را در افغانستان میپذیرفت همان برادرش بود در سویدن زندگی میکرد، زیرا پدر و مادر آنها هر دو فوت نموده اند. از طرف دیگر برادر او دارای معیوبیت بینایی نیز است.این قضیه هرگز جهت تجدید نظر به محکمۀ ادارۀ امور مهاجرت فرستاده نشد. در کمتر از دو روز بعد از اخذ این تصمیم برادر عصمت دست به خودکشی زد.

عصمت هاشمی خودش را قهر و غمگین احساس میکند.

از او پرسیده شد که بالای چه کسی قهر است؟

ـ ادارۀ امور مهاجرت. من به ادارۀ امور مهاجرت گفته بودم که حال برادرم خوب نبوده و او خودکشی خواهد کرد.

بعد از این خودکشی ادارۀ امور مهاجرت در مورد عصمت تصمیم تازۀ گرفت. در فیصلۀ تازۀ ادارۀ امور مهاجرت نوشته شده است: ”برادر تو اکنون فوت نموده است. به همین دلیل ادارۀ امور مهاجرت در مییابد که با در نظرداشت شرایط حاضر، تصمیم قبلی اش کاملاَ نادرست میباشد”).

همین اکنون در مورد برادرت چه فکر میکنی؟

ـ من فکر میکنم که او اکنون خوشحال است. زیرا او دیگر هیچ کدام مشکلی ندارد. همچنان او خوشحال است که من توانسته ام در سویدن باقی بمانم و میتوانم با برادر/خواهرم دیدار نمایم. زندگی، یعنی اجازۀ اقامت.

بعد از این واقعۀ خودکشی ادارۀ امور مهاجرت بررسی هایشرا اجرا نموده و به این نتیجه رسید که تصمیم برای اخراج برادران مذکور نادرست بوده است. در این تصمیم ادارۀ مهاجرت همچنان گفته شده است که قابلیت های حقوقی در ادارۀ مذکور باید ارتقا یابد تا باشد در آینده همچو حادثاتی اتفاق نیفتد.

ـ بعضاَ ما تصامیم نادرستی را اتخاذ میکنیم. دردآور اینست که این (قضیه) نتوانست به طور کامل پیش برود بلکه موجب گردید تا یک جوان خودش را وادار به خودکشی کند. این مطلب را  Fredrik Bengtssonمدیر ارتباطات در ادارۀ امور مهاجرت میگوید.

یک طیارۀ به کرایه گرفته شده ( چارتر) در کابل نشست میکند

بالاخره از نظارتخانه Kållered صرفاَ هفت نفر از مجموعاَ پانزده تن مجبور ساخته میشوند تا ذریعه سرویس (بس ) به جانب همان طیارۀ منتقل گردند که انتظار پرواز به طرف افغانستان را میکشد.

صبح روز یازدهم اکتوبر طیارۀ به کرایه گرفته شده ( چارتر ) به میدان هوایی کابل نشست میکند. در این طیارۀ روح الله نیز قرار دارد. این طیاره در اتریش نیز نشست نموده  و از آنجا هم افرادی را با خود گرفته است. مجموعاَ 21 تن افغان که اخراج شده اند در این طیاره قرار دارند.

گروۀ برنامۀ ” ماموریت تحقیق ” ( Uppdrag granskning) با روح الله در میدان هوایی کابل ملاقات نموده است.

ـ حال من خیلی بد است. آنها در جریان همه سفر از سویدن تا کابل دستانم را بسته بودند. ما نمیتوانستیم به تشناب برویم و یا هیچکاری کنیم.

در پارکینگ میدان هوایی روح اله به یک موتر تکسی رهنمایی میشود که او را به هوتل سپین زر که در مرکز شهر کابل موقعیت دارد، انتقال میدهد. در آنجا او و تعدادی زیادی از همراهانش جابجا ساخته میشوند. آنها میتوانند تا 14 روز در آن هوتل زندگی کنند. مسئولیت بود و باش و همچنان ترانسپورت را  IOM یا سازمان جهانی مهاجرت که با ادارۀ امور مهاجرت سویدن همکاری میکند، بعهده دارد.

مسعود احمدی از سازمان جهانی مهاجرت ، کار با مهاجرین را رهبری میکند. از او پرسیده شد:

شما نظر دارید، به باور شما بزرگترین مشکل برای افرادی برگردانده شده در زمانی برگشت آنها به کابل و یا افغانستان چه میباشد؟

ـ من فکر میکنم که بزرگترین مشکل ارتباط میگیرد به امکانات دراز مدت اقتصادی در کشور. من به تازگی با 18 فرد برگشت کننده مصاحبه نمودم. آنها در ساحۀ اجتماعی مشکلات زیادی نداشتند. اما وقتی اقتصاد مطرح میگردید، آنها با مشکلات زیادی روبرو بودند تا بتوانند زندگی را پیش برده و با کمک اندکی که از IOM بدست آورده بودند برای شان یک زندگی جدید را آغاز نمایند. ¨

پس به باور شما پرابلم های اقتصادی، مشکلات بزرگتری اند در مقایسه با امنیت؟

ـ صادقانه بگویم، امنیت یک مشکل همگانی برای همه افغانهاست، نه صرفاَ برای افغان های برگشت نموده. خوب اوضاع چنین است و انسان ها در اینجا زندگی میکنند و انسانها با این شرایط زندگی میکنند. ما از سال 2002 به این طرف در کُل 20000 تن برگشت کننده داشته ایم. اما یک حادثۀ امنیتی، که ما حداقل ما از آن آگاهی داشته باشیم، را نداشته ایم.

تا جاییکه موضوع به اخراج افغان ها ارتباط میگیرد، امنیت یک موضوع بحث برانگیز است. افغانستان از مدتی زیادی به این طرف از جنگ و درگیری های مسلحانه متاثر بوده است. امروز دولت افغانستان حدود 60 فیصد کشور را تحت کنترول داشته در متباقی حصص کشور، کم و بیش طالبان حاکمیت دارند. حتی داعش نیز در کشور مستقر میباشد.

افرادی غیرنظامی در قدم اول قربانی بمبگذاری ها میشوند. بمبگذاری ها افرادی را که در یک مکان نامناسب در محل قرار دارند، کور کورانه هدف قرار میدهد.

نظر به احصائیه سازمان ملل متحد در جریان سال های اخیر رقم قربانیان غیرنظامی در افغانستان حدودی 3500 تن در سال بوده است. هرگاه تعدادی مجروحین نیز شمار شود در آن صورت این رقم افزایش خواهد رفت. در این مورد که به چه تعداد از افغان های برگشت کننده به قتل رسیده اند، ارقام دقیقی موجود نبوده و سازمان جهانی مهاجرت نیز تصویر کاملی را در این ارتباط در اختیار ندارد.

بم های  دستی در خارج از هوتل منفجر گردید

برنامۀ Uppdrag granskning از طریق گزارشاتی از کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان، سازمان عفو بین الملل و سازمان های غیر انتفاعی و همچنان از طریق وسایل ارتباط جمعی اطلاع حاصل میکند که پنج تا شش تن (از جمله افراد برگشت کننده) در جریان سال های اخیر به قتل رسیده اند. اما این واقعات قتل، تائید شده نیست.

ما اطلاعاتی قابل باوری را بدست آوردیم که برمبنای آن در میان افغان های اخراج شده از کشور های شمال اروپا دو تن به قتل رسیده اند که یکی از آنها در سال 2014 از سویدن اخراج گردیده بود.

روح الله هفتۀ نخست را با دشواری سپری میکند. یک بمبگذار انتحاری خودش را در داخل یک مسجد شیعه ها در غرب کابل منفجر میسازد که در آن حداقل 56 تن به قتل میرسند. اما دامنۀ خشنونت ها در نزدیکی هوتلی که روح الله در ان زندگی میکند نیز کشانده میشود. طوری که بالای یک پُسته امنیتی پولیس در خارج از هوتل او حمله صورت میگیرد. یک شخص غیر نظامی به قتل میرسد و چندین کلکین در لابی هوتل نیز میشکند.

در سویدن چندین رسانه به قضیۀ روح الله میپردازد. اما اطلاعاتی زیاد ضد و نقیض وجود دارد.

زمانی که ما به بررسی های ادارۀ امور مهاجرت در مورد روح الله دسترسی پیدا میکنیم معلوم میشود که او  در پنج کشور مختلف در اروپا تقاضای پناهندگی نموده است. البته سه بار هم با هویت نادرست. او حتی در سال 2009 در اتریش تقاضای پناهجویی نموده بوده  ولی یک بررسی نشان داده است که سن او خلاف آنچه خود مدعی بوده، بیشتر از 18 سال بوده است. مجموعاَ سه کشور اروپایی تصدیق نموده اند که روح الله بزرگسال بوده و سال تولد او را 1990 تعیین کرده اند. به این ترتیب او باید 27 ساله بوده باشد.

هویت نادرست را ارائه نمود

روح الله به ما گفته بود که او 17 ساله است. اما او بعداَ از طریق تیلفون از کابل به ما توضیح داد که هویتش را نادرست ارائه نموده بوده زیرا نمیخواسته تا دوباره به یونان فرستاده شود. زیرا بر مبنای قانون باید شخص در اولین کشوری که وارد آن میشود، تقاضای پناهندگی کند.

سازمان Ung i Sverigeمیگوید آنها کشته میشوند، اما برنامۀ  Uppdrag granskningبه معلوماتی دست مییآبد که صرفاَ از کشته شدن یک پسر افغان که از سویدن اخراج شده بود، حکایت میکند. در سویدن تعدادی بیشتری که انتظار برای برگشتاندن را میکشند خودکشی کرده اند.

ترجمه از احمد ضیا دانش

منبع

https://www.svt.se/special/afghanutvisningarna/

مریم نظری در دوازده سالگی وادار به ازدواج اجباری گردیده و مورد تجاوز قرار گرفت 
مریم نظری زمانی که دختری کوچکی بود و هنوز دوازده سال عمر داشت وادار به ازدواج با یک مرد میان سال گردید.

او اکنون در سویدن برای آزادی دختران مبارزه میکند.

ـ هر کسی حق دارد در زندگی خود تصمیم بگیرد.

مریم نظری با شوهرش، یک پسر پنج سالۀ شان و یک پشک در (سکونی)Skåne زندگی میکند. مریم به مکتب میرود. زندگی او ظاهراَ بسیار معمولی به نظر میرسد اما گذشتۀ او خیلی وحشتناک است، طوری که او به مشکل میتواند در بارۀ آن حرف بزند.

زمانی که 14 ساله بود صاحب فرزند شد

او نزد پدر و مادرش در افغانستان بزرگ شده است و زمانی که او 19 ساله بود به سویدن آمد. اما ادارۀ امور مهاجرت سن او را یک سال بزرگتر ارزیابی نمود زیرا او در آن زمان مادری یک پسر سه ساله بود.

ـ در اینجا هیچ کسی اوضاع در افغانستان را درک نمیکند. در آنجا باید دختران، در حالیکه هنوز خود کودک اند، ازدواج نموده و صاحب فرزند شوند. 
دوران کودکی مریم، زمانی که سن او اندکی از مرز دوازده سال گذشته بود، پایان غیر منتظرۀ داشت.

ـ من مجبور بودم با یک مردی ازدواج کنم که بین 40 تا 50 سال عمر داشت. من خیلی ترسیده بودم. هیچ کودکی نباید ازدواج کند. یک کودک باید اجازه داشته باشد به مکتب برود و بازی کند، چیزی که من هرگز آن را بدست نیآوردم.

ـ من از مادرم تقاضا کردم که مانع ازدواج من شود ولی او نتوانست این کار را بکند. هیچ کسی به حرف یک زن گوش نمیدهد. مادرم به من گفت کوشش نمایم آرام و مهربان باشم تا شوهرم من را لت و کوب نکند.

”کوچک، ناتوان و هراسان”

مادر مریم خودش نیز زمانی که یازده سال عمر داشت وادار به ازدواج اجباری با پدر او گردیده بود. زمانی که مریم در مورد مادرش حرف میزند، قطرات اشک از چشمانش سرازیر میشود. او هفت سال میشود والدینش را ندیده است، یا بهتر است گفته شود در این مدت اصلاَ با آنها در تماس نبوده است. 
ـ دلم برای مادرم تنگ شده است. او به آرامی ادامه داده میگوید: اما ما دیگر هرگز با هم نخواهیم دید.

زمانی که مریم دوازده ساله بود وادار گردید تا به منزل ”شوهرش” که در یک روستای دیگر که از منزل والدینش چند میل فاصله داشت، منتقل گردد.

ـ من نمیدانستم تجاوز جنسی چیست، من صرفاَ مجبور بودم از او اطاعت نمایم. او مرا لت و کوب میکرد. من کوچک، ناتوان و هراسان بودم. فکر میکنم من زن سوم آن مرد بودم.

اما یک پسری همسایه که چند سال بزرگتر از مریم بود باعث نجات او گردید. آنها موفق گردیدند دو بار با هم ببینند و بالاخره پسر مذکور یک شب مریم را کمک نمود تا فرار نماید. آنها به ایران فرار نمودند. در آنجا پسری مذکور افرادی را میشناخت و توانست به عنوان نجار کار کند. این پسر شوهر کنونی مریم است. مریم زمانی که 14 ساله بود پسری مشترک شان را بدنیا آورد که امیر نامدارد.

رسیدن به سویدن به عنوان هدف این خانوادۀ کوچک قرار گرفت. اما آنها در مسیر راه برای مدتی چند ماه از هم جدا شدند. به این ترتیب در سال 2015 مریم همراه با پسر سه ساله اش از سرحد عبور نموده (وارد سویدن شد). همین تجربۀ او باعث شده است که او امروز به دختران مهاجر بدون همراه علاقمند شده به آنها کمک نماید.

دور انداختن چادر

هر چند در مباحثات به این موضوع کمتر اشاره میشود ولی واقعیت اینست که 4/1 حصۀ همه کودکان مهاجر بدون همراه در سویدن را دختران تشکیل میدهند. این (مهاجرت) میتواند برای آنها خیلی دشوار باشد.

مریم بیان میدارد که چگونه دختران در راۀ سفر در معرض خطر برای خشونت و تجاوزات جنسی قرار میگیرند. او همچنان از وحشتناک بودن همان زمان کوتاهی که خودش نیز در یک اقامتگاۀ مشترک (با مردان) بوده است، صحبت میکند.

ـ زمانی که ما در آلمان بودیم، من چادرم را دور کردم. من فکر کردم که حالا در اروپا هستم و در اینجا زنان دارای حقوق یکسان با مردان میباشند. اما به باور تعدادی زیادی از افراد در اقامتگاه دور کردن چادر من کاری درستی نبود، در آن هنگام شوهرم با من نبود و من همراه با کودکم بودم. من همچنان فکر میکنم که یک دختر باید بتواند با پسران عادی صبحت کند. اما برخی ها به همین دلیل نیز در برابر من خشن بوده اند.

ـ انتخاب هر شخص باید مورد احترام قرار بگیرد، پوشیدن چادر و یا نپوشیدن آن.

مریم میخواهد زندگی اش را شکل بدهد. او به مکتب میرود و اشتیاق به آموزش دارد. او توانسته است صرفاَ پس از دو سال اقامت در سویدن، زبان سویدنی را بیآموزد. هدف او تحصیل در مکتب لیسه (جمنازیوم) و پوهنتون میباشد.

عصبانیت از بابت قدرت مردان

مریم در حال حاضر از طریق انجمن ”آواز مهاجران بدون همراه” Ensamkommandes röster برای حقوق دختران مهاجر بدون همراه مبارزه میکند. از جمله کار های که آنها انجام میدهند یکی هم مصاحبه با دختران افغان مهاجر بدون همراه و تکثیر و پخش داستان های آنها از طریق شبکه های اجتماعی میباشد.
ـ من میخواهم در بارۀ حقوق زنان در سویدن آگاهی بدهم. من از بدو کودکی از بابت قدرت مردان عصبانی بوده ام.

مریم یک پناهجو است و ترس این که به آنها اجازۀ اقامت داده نشود همیشه باعث ایجاد اضطراب نزد آنها میگردد.

ـ از آنجایی که من از نزد یک مرد کلانسال فرار نموده ام و اکنون از مردی دیگری صاحب فرزند شده ام، باید سنگسار گردیده و پسرم نیز باید کشته شود. آنچه را من انجام داده ام در افغانستان گناهی بزرگی شمرده میشود. من هرگز نمیخواهم (به افغانستان) برگردم. 
ترجمه از احمد ضیا دانش
منبع خبر 
https://www.aftonbladet.se/a/OMzR3

موضعگیری چدید اداره مهاجرت پیرامون وضعیت امنیتی افغانستان

گرفته شده از سایت اداره مهاجرت مورخ 29 اگست 2017

اوضاع در افغانستان همچنان وخیم است. این مطلب را ادارۀ امور مهاجرت سویدن در یک موضعیگیری تازۀ حقوقی در مورد اوضاع امنیتی در افغانستان بیان میدارد.در این گزارش آمده است که سطح درگیری ها در همه 34 ولایت افغانستان متفاوت بوده و مناطقی وجود دارد که نظر به دیگر جا ها امن تر ارزیابی میشود.

ـ ارزیابی ما اینست که درگیری ها به آن حدی نرسیده است که همه مردم را در سراسر کشور متاثر بسازد، یعنی آن حدی که قانون و عرف و عادات تقاضا کند که تا همه اتباع افغانستان باید حق داشته باشند (در سویدن) باقی بمانند. این مطلب را Fredrik Beijer رئیس بخش حقوقی ادارۀ امور مهاجرت بیان میدارد.

به همین دلیل ادارۀ امور مهاجرت میخواهد نظر به قانون به تطبیق پرنسیپ به اصطلاح گزینۀ مهاجرت در داخل کشور در موردی افرادی که نمی توانند به محل اقامت خود برگردند راهمچنان ادامه بدهد.

او می افزاید

ـ هنوز هم ممکن است تا به مناطق متعددی برگشت نمود و به همین دلیل حتی در آینده نیز هر قضیۀ تقاضای پناهندگی ایجاب بررسی انفرادی را خواهد کرد.

موضعگیری حقوقی تحلیلی است که میتواند به طور مثال در مورد اوضاع امنیتی یک کشور انجام یافته باشد. این تحیلیل میتواند یک کمک حقوقیی باشد برای افراد بررسی کننده (تقاضانامه ها) و تصمیم گیرنده در ادارۀ امور مهاجرت.

اوضاع در افغانستان از موضعگیری قبلی حقوقی ادارۀ امور مهاجرت در مورد اوضاع امنیتی در افغانستان که به تاریخ هشتم دسمبر سال 2016 به طبع رسیده است، تا اکنون قسماَ تغییر کرده است.

آقای  Fredrik Beijerمیگوید ”ما انکشاف (اوضاع) در افغانستان را با دقت تحت نظر داشته و اوضاع امنیتی را به طور متداوم ارزیابی میکنیم. این کار حتی بدون آن که یک موضعگیری جدید حقوقی به طبع هم برسد، صورت میگیرد. اما تغییراتی را که ما اکنون مشاهده کرده ایم، ضرورت یک موضعگیری جدید حقوقی را ایجاب مینمود”.

در این موضعگیری حقوقی همچنان گزارش ها و تحلیل های که ارتباط به اوضاع افغانستان میگیرد، از جمله گزارش هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان UNNAMA و EASO یا دفتر حمایوی اتحادیۀ اروپا برای مهاجران،  نیز مد نظر گرفته است.  همچنان در ماۀ مارچ سال 2017 یک حکم محکمۀ ادارۀ امور مهاجرت نیز اعلام گردید که در مورد چگونگی ارزیابی (تقاضای پناهجوی) کودکان/نوجوانان بدون همراه، اظهار نظر میکند.

ادارۀ امور مهاجرت از گذشته اوضاع در افغانستان را وخیم ارزیابی نموده است و به همین دلیل به تعدادی زیادی از افغان ها در سویدن پناه داده میشود. تا اکنون از آغاز سال روان 83 فیصد از کودکان/نوجوانان بدون همراه و همچنان 47 فیصد از همه افغان های دیگر توانسته اند اجازه اقامت را به عنوان افراد نیازمند به حمایت دریافت نمایند.

چنین ارزیابی میشود که خشونت در یک ولایت دیگر، یعنی ارزگان به شکلی شدت یافته است که خطر آن وجود دارد تا همگی و همه کس را متضرر سازد. ادارۀ امور مهاجرت از گذشته ها اوضاع امنیتی در ولایت هلمند را به عین شکل ارزیابی نموده و این ارزیابی همچنان پا برجاست. به همین دلیل ادارۀ امور مهاجرت افراد را به این ولایات باز نمی فرستد. در مقابل ارجاع (رهنمایی و فرستادن) اشخاص به یک منطقۀ دیگر در افغانستان، همچنان مورد اجرا خواهد بود.

اوضاع در ولایات پنجشیر و بامیان چنین ارزیابی میگردد که در آنجا ها هنوز هم حملاتی معدودی  توسط گروه های مسلح صورت گرفته است. افراد غیر نظامی در این ولایات به مانند غیر نظامیان در دیگر ولایات از بابت خشونت ها زیاد صدمه ندیده اند. در پایتخت در ولایت کابل تعداد حملات انتحاری و حملات مغلق کاهش یافته است ولی تلفات زیاد جانی را موجب گشته است.اما خطر این که شخص غیرنظامی از بابت خشونت های مرتبط با درگیری ها در شهر (کابل) متضرر گردد، خیلی اندک ارزیابی میگردد.

موارد تازه دیگر در این موضعگیری حقوقی شناسایی تعدادی بیشتری از به اصطلاح گروه های که در معرض خطر قرار دارند، میباشند. افرادی که وضیعت آنها در ارزیابی تقاضا پناهندگی شان باید به طور خاص در نظر گرفته شود. اینها عبارتند از افرادی با معلولیت های جسمانی و روحی، مریض های روانی و همچنان زنانی که خطر آن وجود دارد تا در معرض قرار گیرند، مثلاَ خشونت های خانوادگی. ادارۀ امور مهاجرت برعلاوۀ این گروه ها اشخاص دیگری را که خطر زیاد وجود دارد تا در معرض خشونت های هدفمند قرار بگیرند، نیز شامل ساخته است. افرادی که در معرض قاچاق انسان قرار دارند و یا احتمال آن وجود دارد که معرض قاچاق انسان قرار بگیرند و یا شیعه ها از مناطق تحت کنترول داعش.

ترجمه از احمد ضیا دانش

منبع https://www.migrationsverket.se/Om-Migrationsverket/Nyhetsarkiv/Nyhetsarkiv-2017/2017-08-29-Fortsatt-allvarligt-sakerhetslage-i-Afghanistan.html

وزارت امور عودت کنندگان افغانستان از کشور های اروپایی میخواهد که پروسه اخراج های اجباری را متوقف سازند. روزنامه سوینسکا داگبلادت (Svenska Dagbladet )مطلبی در زمینه نوشته که متن فشرده آن در زیر میباشد: 

قرارداد سویدن بخاطر برگشت پناهجویان افغان در حال فسخ شدن قرار دارد‌. وزیر عودت کنندگان افغانستان مستقیما از سویدن و اتحادیه اروپا تقاضا نموده که دیپورت پناهجویان را متوقف سازند . وکیل پناهجویان کارین یلینرینگ Karin Gyllenring اینرا بمعنی فسخ قرارداد تعبیر مینماید.

قرارداد میان سویدن و افغانستان که در اکتوبر سال ۲۰۱۶ عقد شد هدف آن کمک به افعانهای بوده که آبرومندانه و به شیوه انسانی به وطن خود عودت نمایند. در قرارداد در گام نخست به برگشت داوطلبانه و در قدم دوم به بازگشت اجباری اشاره شده بود . مطابق قرار داد ، عودت بادرنطرداشت وضعیت امنیتی ، عودت مطمئن،آبرومندانه و قابل قبول در نظر گرفته شده بود.

اما اکنون وزرای مهاجرت افغانستان( وزیر و معین ) بخاطر عدم توانایی پذیرش آبرومندانه پناهجویان افغان هشدار میدهند. یکی به دلیل وخامت عاجل وضع امنیتی کشور و دومی به دلیل عودت سیل آسای پناهجویان از کشور های همسایه پاکستان و ایران .

خانم عالمه عالمه ( داکتر عالمه )معین وزارت عودت کنندگان افغانستان در یک گفتگوی تیلفونی با روزنامه سوینسکا بلادت گفت که انسانهای بیشتر را به افغانستان نفرستید.

مورگان یوهانسون وزیر عدلیه و مهاجرت سویدن میگوید که قرارداد فی مابین افغانستان و سویدن تاکنون با تمام قوت اش پابرجاست و حمایت حکومات هردو کشور را با خود دارد.
اما مساله اعزام و دیپورت های اجباری مربوط به ادارات ذیربط و مسوول میباشد که آنرا عملی میکند ویا خیر .
به گفته وزیر مهاجرت سویدن گفته های انفرادی نمایندگان برخی ادارات سبب تغییر این واقعیت نمیشود. این اداره مهاجرت و پولیس (سرحدی) است که در مورد اخراجی ها و دیپورت ها تصمیم میگیرند .

از وزیر مهاجرت سویدن پرسیده شد که این تقاضا از طرف وزیری مطرح میشود که قرار داد دوجانبه را امضا کرده و کدام شخصی انفرادی نیست . آقای مورگان یوهانسون وزیر مهاجرت سویدن میگوید وقتی نامه رسمی به سفارت سویدن در کابل مواصلت نماید و از همان تاریخ الی یکماه قرار داد هنوز اعتبار خواهد داشت و بعد از سپری شدن سی روز قرارداد میشود که باطل گردد ولی هنوز نامه رسمی به سفارت نرسیده است .
خانم عالمه عالمی معین وزارت عودت کنندگان افغانستان در مصاحبه با روزنامه سوینسکا بلادت گفته که او و وزیر مهاجرت آقای بلخی نامه های به سفارت های کشور های اتحادیه اروپا در کابل تهیه می نمایند و از آنها تقاضا میکنند که پروسه اخراج پناهجویان را متوقف نمایند .
به باور کارین یلینرنگ وکیل پناهجویان این بمعنی فسخ قرار داد بر طبق ماده ۱۹ قرار داد از مجرای دیپلوماتیک میباشد .
سانا ویستین Sana Vestinرئیس سازمان فار FARRامیدوار است که قرارداد فسخ گردد اما همزمان خاطر نشان میسازد که هنوز حرف آخر گفته نشده است .

به باور او( سانا ) وزارت عودت کنندگان افغانستان میتواند برداشت دیگری نسبت به سایر اعضای حکومت داشته باشد .
ترجمه فشرده از ن س . بیشتر در سایت روزنامه سوینسکا داگبلادت بخوانید :

[انجمن افغانها در سویدن که از ابتدا از عقد این قرارداد انتقادکرده است امیدوار است که این قرارداد هر چه عاجل تر فسخ شود . ]

https://www.svd.se/afghanistan-pavag-saga-upp-flyktingavtal-med-sverige