Archive for month: november, 2012

یک پناهجوی افغان در سویدن به اسم مختار شمس در جستجوی یک خانواده افغان است که امکان دارد با خانواده این پناهجو ارتباط داشته باشد . این پناهجوی افغان از گرداننده سایت افغانها تقاضا کرد تا اعلان او در سایت افغانها نشر شود 
ترجمه نامه او بدین شرح است
!سلام نسیم سحر
نام من مختار شمس است و من امروز با شما در ارتباط پیدا کردن یک خانواده افغان که در سویدن زندگی میکند تماس گرفتم . این خانواده امکان دارد با خانواده گم شده من در شرق میانه ارتباط داشته باشد، زیرا مدت چهارماه است که ارتباط من با خانواده قطع شده است . از کمک شما در قسمت پیداکردن این خانواده سپاسگزارم زیرا یافتن آنها برای من دارای اهمیت زیادی است

شهرت من قرار زیر است

روز تولد : 28 اسد 1374
محل تولد : جلال آباد، ولایت ننگرهار
نام پدر : توریالی شمس
شماره تیلفون من 0739801619 ویا شماره تیلفون گودمن نسرین مصطفی 0736593551
یکبار دگر از همکاری تان ابراز تشکری میکنم
بااحترام
مختار شمس

متن اصلی به زبان سویدنی

Hej Nasim Sahar,

Jag heter Mukhtar Shams och har idag varit i kontakt med dig med anledning att hitta en afghansk familj som bor här i Sverige. Denna familj kan tänkas ha kontakt med min försvunna familj i Mellanöstern, som jag inte har haft kontakt med på 4 månader. Tack för din hjälp att försöka hitta denna familj, då det betyder mycket för mig.

Nedan är min information för vidare eftersökning:

Födelsedag: 28 Asad 1374

Födelseort: Nangarhar Jalalabad

Faders namn: Touryalai Shams

Du kan kontakta mig på min mail, telefon             073-9801619      , eller min

god man Nasrin Mustafa på +46736593551 ,för ytterligare information eller upplysningar.

Tack åter igen för din hjälp, jag uppskattar den mycket.

Mvh

Mukhtar Shams

سلام به تما می کا رکنا نی انجمن افغا نها.اینجا نب سعید احمد فر زند جا ن محمد خا ن.با شنده ولا یت هرات.من با خا نمم و دو فر زندم ازترکیه به یو نا ن درحالی حر کت کشتی بود یم.تعدادی زیاد  کا سنی در کثتی بودند.کشثی در حالی حرکت بود.و درجمپی کشتی در بحر فر زندی ۷ سا له ام از کشتی  در آب افتاد.من و خا نمم در حالی فریاد بودیم.من حودرا به خاطر نجاتی فر زندم درداحالی اب می انداختم ولی مردم مرا نه ماندند.خانمم بی هوش شد

و خانمم حامله ۶ بود.حالتی ما خیلی خراب بود وه داد وه فریاد میزدیم.فرزندی خودرا از دست دادیم..از یونان به ایتا لیا امدیم.چون در ایتالیا حالت خوب نه بود.من به حانمم و ۱ فرزندم به تا ریح 15.01.2012 وارد سویدن شدیم.و پنا هنده گی دادیم.و درکمپی اداره مهاجرت.جای به جای شدیم.و بعد از ۳ماه. فرزندم درسویدن به دنیا امد.دارهمین مدت چند بار اداره مها جرت به من گپ زد. تا پس به ا یتا لیابر گردام.من قابول نه میکردام.بالاخره.گفتند کی با زوری پولیس تورا روان میکنیم به ا یتالیا.امین بود که دیروز ساعتی ۱۰ روز ۴ پولیس وارد حانه شدند.وهمن را گفتن کی جمع کنی لباس را شما باید بر گردید.هرچی کی زاری وزار کردم قبول نه کردند.و من و خانمم. و طفلی۶ م نوزادم. و پسری ۵ سالیم را در موتر بسیار به شکلی بی رحمانه بالا کردند. و اوردند به کمپی مارشتاه.و قرار هست که فردا صبح مرا به ا یتالیا دیپورت کنند.من از برخوردی نادرستی پولیس به اداره مها جرت شکایت کردام.اما هیچیزی نه گفتن.من از طریقی انجمن افغا نها.به تمامی افغا نه.خبر مید هم تا از املا کردی پولیس سویدن با خبر با شند.و این خبر را در سایت انجمن افغا نهانشر کنید. سعید احمد
10.11.12

در سویدن ، ناروی و فنلند ، دومین یکشنبه ماه نومبر (امسال 11 نومبر)مصادف میباشد با روز پدر 

بر طبق ارقام احصائیه مرکزی درسویدن  امکان دارد که 2.3ملیون پدر(از نسل های مختلف و سن های متفاوت) از طرف 5.1 فرزند ( خورد وکلان ) تبریکات بمناسبت روز پدر دریافت کنند و 50 هزار پدر برای اولین بار در مقام پدر تبریکات دریافت خواهند نمود

Idag är Fars dag i Sverige

انجمن افغانها در سویدن این روز خجسته را به تمام پدران تبریک وتهنیت میگوید

 http://www.youtube.com/watch?v=nMvlQgwwokI

معلومات بیشتر را در لینک زیر بخوانید 

http://sv.wikipedia.org/wiki/Fars_dag

http://www.youtube.com/watch?v=4nkxQffwr5w&feature=plcp

به ادامه تخطی های مکرر پولیس سرحدی سویدن، این بار نیز حادثه زجرآور دیگری اتفاق افتاد
  یکی از پناهجویان افغان که از مدت هفت سال بدینسو با خانمش به عنوان پناهجو در سویدن زندگی مینماید و در حال حاضر در نظارت خانه اداره مهاجرت واقع مرشتا به سر میبرد
انجمن افغانها در راستای دفاع از حقوق پناهجویان افغان ساعت شش شام روز پنجشنبه 08 نومبر 2012 با وی گفتگوی تلفنی انجام داد که گزارش آن قبلا در سایت افغانها نشر یافته است

به ادامه تخطی های مکرر پولیس سرحدی سویدن، این بار نیز حادثه زجرآور دیگری اتفاق افتاد
فرهاد احد اهل کشور افغانستان که از مدت هفت سال بدینسو با خانمش به عنوان پناهجو در سویدن زندگی مینماید و در حال حاضر در نظارت خانه اداره مهاجرت واقع مرشتا به سر میبرد
انجمن افغانها در راستای دفاع از حقوق پناهجویان افغان ساعت شش شام روز پنجشنبه 08 نومبر 2012 با وی گفتگوی تلفنی انجام داد که در جریان مصاحبه چنین اظهار داشت

« از هفت سال بدینسو با فامیلم در کشور سویدن زندگی مینمایم و در سال 2010 بنابر تصمیم اداره مهاجرت به تقاضای پناهندگی بنده جواب منفی داده شد و من را به اداره پولیس معرفی کردند. ازان به بعد تقریبن سه بار پولیس را ملاقات کردم و مشکلاتم را برای شان بازگو کردم ولی آزاد بودم و به زندگی روزمره ام ادامه میدادم تا بالاخره به تاریخ 30 اگست 2012 اداره مهاجرت من را در دفتر مرشتا خواستند و من هم یک ملاقات عادی فکر میکردم و رفتم ولی به مجرد مراجعه من در آنجا دوباره به من اجازه ندادند که خانه بیایم و مرا در نظارتخانه مرشتا نگهداشتند و اسرار میکردند و فشار میاوردند که خودم را به پولیس سرحدی معرفی نمایم و سویدن را هرچه عاجل ترک کنم ولی من در عدم بازگشت به افغانستان دلایل خاصم را داشتم و جواب من منفی بود تا اینکه به ساعت 15:25 تاریخ 27 سپتمبر 2012 کارمندان اداره مهاجرت در طبقه بالای ساختمان آمد و به من گفتند که پایین بروم و با مامورین پولیس حرف بزنم اما من قبول نکردم .زیرا در بالا تعداد زیاد پناهجویان حضور داشتند وآنها در پیشروی آنها کاری انجام داده نمیتوانستند . زیرا تعداد شاهدان زیاد بودنددرصورتیکه آنها یک عمل غیر قانونی انجام میدادند سپس یک خانم ازکارمندان نظارتخانه در نزدم آمد و گفت که در اتاقم بیا تا باهم گپ بزنیم ، اما این خانم مرا بازی داد و بمجردیکه وارد اتاق این خانم شدم ، دیدم که چهار مأمور پولیس بالا آمدند وداخل اتاق شدند دست و پایم را گرفته از زمین بلندم کردند و پایین بردند، در پایین من را به رو خواباندند دستم را دست بند زدند و بعد تمام لباسهایم را از بدنم بیرون کردند، اول امپول زدند و بعد به بازجوئی بدنی پرداختند ولی من مقاومت میکردم در این اثنا رویم به شدت به زمین خورد و دماغ و دهنم ضربه دید و خون شدیدی جاری شد. دو نفر روی کمرم نشسته بودند و زمین را خون گرفته بود و آنها بدون آنکه به وضعیت خونریزی من توجه کنند تلاش داشتند تا پاهایم را ببندند، این کش و گیر تقریبن یک ونیم تا دوساعت ادامه پیداکرد و سر انجام پاهایم را نیز از دوجا با یک کمربند مخصوص بستند و من را مانند یک مجرم خطرناک در داخل موتر پولیس جنائی انداختند و خونریزی از دماغ و دهنم هنوزهم ادامه داشت ولی پولیسهای مؤظف کوچکترین التفاتی نکردند و من را بردند به توقیف خانه سولینتونا و با دست و پای بسته در داخل یک اتاق پرتاب کردند و دروازه را قفل کردند
بیست دقیقه گذشت و من در میان درد و خون می تپیدم تا دوکتور آمد، وقتیکه اوضاع وخیم من را دید مسئولین پولیس را محکوم کرد که چرا من را در یک شفاخانه انتقال نداده اند و در آنزمان به امبولانس زنگ زد و من را در شفاخانه ای واقع سولنا بردند و در آنجا به مدت دو روز بستری شدم. دوکتوران معالج بعد از تکمیل معاینات و سیتی اسکن نظر خود را نوشتند و از مضروب شدنم گواهی کردند. در مدتی که در شفاخانه هم بودم دو نفر پولیس کریمینال ورد( کارمندان مواظبت از مجرمین ) بر من نظارت داشتند و زمانیکه از شفاخانه مرخص شدم گواهی دوکتور را هم پولیس از دستم گرفت و قید کرد تا اسنادی از جنایتکاری شان در دستم باقی نماند
زمانیکه از شفاخانه مرخص شدم هیچ لباسی در بدنم نبود و داکتر لباس مریض را برای من قرض داد و از بسکه حالم خوب نبود و با پا نمیتوانستم راه بروم مرا بالای چپرکت ارابه دار بالا کردند، دستم را دستبند زدند و پاهایم را با کمربند در چوکات چپرکت محکم بستند تا پیش موتر رساندند و بعد توسط موتر دوباره در توقیفخانه سولینتونا محبوسم کردند. دو هفته در طبقه هشتم توقیف ماندم، نه اجازه تماس تلفنی داشتم و نه اجازه ملاقات، هرچه تقاضا کردم به خانواده ام زنگ بزنم اجازه ندادند.
خانمی که مسئول طبقه هشتم بود به من گفت که دوسیه ام را مطالعه کرده است و هیچ جرمی در آن دیده نمیشود و تعجب کرده بود که چرا من را توقیف کرده اند
بالاخره خانم مذکور من را در توقیفخانه یوتیبوری واقع اسکوگوم فرستاد و مدت هفت یا هشت روز در آنجا بودم تا کارمندان اداره مهاجرت یوتبوری آمدند و مرا با خود بردند در نظارتخانه یوتبوری
بعد از دو روز اقامت در نظارتخانه یوتبوری روز شنبه تاریخ 22 اکتوبر 2012 مرا دوباره در نظارتخانه مرشتا آورده اند و در حال حاضر در اینجا اقامت دارم
آثار شکنجه های غیر انسانی پولیس سرحدی سویدن هنوز هم در صورت، دماغ و سر من مشهود است و اکنون دو شصت بزرگ هر دو دستم از اثر اینکه بیشتر از چهار ساعت در دست بند های مخصوص بسته بود رشته های عصبی کار کرد خود را بکلی از دست داده و بی حس میباشند و قرار نظریه دوکتوران این دستبند ها نهایتن تا دو ساعت اگر بسته باشند ضرر ندارند و لی بیشتر از دوساعت باعث اختلال جریان خون شده و عضو مربوطه را بطور موقت و حتی دایمی از کار می اندازد. تا که در مرشتا آمده ام یکی از نمایندگان پارلمان، مسئولین اداره مهاجرت و دوکتور معالج با من ملاقات داشته و در یک دلهره و سرنوشت نا معلوم و نگران کنن
ده بسر میبرم، نه دروطن برایم امنیت جانی وجود دارد و نه اینجا به حرفهایم گوش میدهند.
از همه هموطنانم و همه کسانیکه به حقوق انسان ارزش قایل اند و حرف شان به یک جائی میرسد تقاضا دارم صدایم من و خیلی های دیگر را که در عین وضعیت من قرار دارند به گوش مسئولین و سازمانهای مدافع حقوق بشر برسانند تا از تکرار چنین حوادث ضد انسانی جلوگیری بعمل آید
به کسانیکه در معرض خروج قرار دارند توصیه میکنم که به حرف مسئولین اداره مهاجرت اعتماد نکنند و خود را به پولیس معرفی نکنند تا به سرنوشت مشابه من گرفتار نشوند.»
در فوق از اظهارات آقای فرهاد برمی آید که پولیس سویدن به عملی دست زده که با هیچ ضوابط و قانونمندی کشوری، حقوق بشری و کنوانسیونهای ملل متحد همخوانی ندارد و از هر نظر محکوم است 
در قوانین کشور سویدن حتی شکنجه و ضرب و شتم مجرمین جواز ندارد چی رسد به اینکه فرد بی گناهی مثل فرهاد زیر شکنجه وحشیانه قرار گیرد
از نظر انجمن افغانها باید افرادی که دست به چنین عمل غیر انسانی زده اند تحت پیگرد قانونی قرار گیرند و مجازات شوند
از مقامات سفارت کبرای جمهوری اسلامی افغانستان مقیم اسلو تقاضا مینمائیم که با احساس مسئولیت در مقابل شهروندان افغان حوزه مسئولیت شان با مقامات کشور سویدن به تماس شوند و نقض حقوق انسانی پناهجویان افغان را که از جانب پولیس و اداره مهاجرت صورت می پذیرد به آنها گوشزد نمایند تا در آینده از تکرار حوادث مشابه جلوگیری بعمل آید 
 

گزارش: س.ف

http://www.youtube.com/watch?v=4nkxQffwr5w&feature=plcp

نخستین بار است که ملاقاتش میکنم. هنوز آخرین ضربه ای ساعت دیواری طنین انداز است که واردی اطاق میگردد و خودش را معرفی میکند
ـ من احمد ظاهر هستم.

از وقت شناسی اش خوشم میآید و میگویم:
ـ شما ارزش وقت را در یافته اید.
جواب میدهد :
ـ نچندان، میکوشم وعده خلاف نباشم

یکی از چوکی ها را تعارفش میکنم و او با تشکر مینیشیند.قبل از اینکه گفتگویم را باوی شروع نمایم ، لحظه ای دقیقتر از نظر میگذرانمش، قامتش متوسط و صورتی کشیده و آرام دارد. چشمانش در زیر ابروهای بهم پیوسته اش با درخشش خاصی حالت عوض میکند و نگاهش ثابت و گیرا است. با آنکه لباسس ساده به تن دارد شیک و با سلیقه بنظر میآید. حالت شتابزده گی دارد و هر لحظه به ساعتش نگاه میکند. میپرسم:

ـ مثل اینکه خیلی عجله دارید ؟
میگوید : نیم ساعت بعد باید در استدیوی موسیقی برای ثبت چند آهنگ تازه ام حاضر باشم.
من بخاطریکه زیاد وقتش را نگیرم از او میپرسم که دربارۀ خودش ، زنده گی اش و هنرش صحبت کند.
لحظه ای بفکر فرو میرود و نگاه اش را به سقف اطاق میدوزد. مثلیکه میخواهد خاطرات گذشته را از زوایای اندیشه اش بیرون کشد و شروع به حرف زدن میکند:
ـ زنده گی آرام و بی سرو صدایی داشته ام، حادثه و ماجرای را سراغ ندارم که بدرد گفتن و نوشتن بخورد. از خوردسالی به موسیقی علاقه داشتم و همین علاقه ای من باعث گردید که خانواده ام زمینه ای انکشاف و پرورش استعداد هنری ام را مساعد گرداند.

ـ وقتی برای بار اول صدای تانرا از رادیو شنیدید چی احساسی برای شما دست داد ؟
ـ احساس رضایت از خودم با کمی غرور همراه با یک آرزو، آرزوی اینکه بتوانم هنرمند شوم و استعدادم را در خدمت هنر و در خدمت مردم قرار دهم.
ـ تا اکنون چند پارچه موسیقی را به آواز تان در رادیو ثبت نموده اید و بهترین آن از نظر خود شما کدام است ؟
ـ تا اکنون چهل و پنج پارچه (موسیقی جاز) به آواز من در رادیو افغانستان ثبت گردیده و بیشتر از پانزده پارچه هم آماده ثبت دارم. اما در مورد بهترین آنها، من نظری خاصی ندارم. بنظر من همه ای آنها خوب اند. هر هنرمند دیگر هم اعم از نویسنده، شاعر، نقاش و موزیسین همینطور است. هر اثرهنری یک هنرمند بنظر خودش زیبا و بی عیب است. ولی واقعیت را باید از زبان دیگران شنید. مردم خوب میتوانند ارزش کار یک هنرمند را تعین نمایند.
ـ در موسیقی ، شاگرد چی کسی بوده اید، کی بیشتر در راه بارور شدن استعداد تان کمک نموده است؟

ـ میتوانم بگویم هیچ کس. ذوق و اندیشه من با کمی استعدادی که به زغم دیگران در وجود من یافت میشود رهنمایم بوده اند. البته کسانی هم در این راه مرا همراهی نموده اند که من مخصوصاَ در اینجا از ننگیالی جان نام میبرم. ننگیالی در قسمت کمپوز آهنگهای من زحمت زیادی کشیده است من واقعاَ از او متشکرم.

ـ بعضی کسان را عقیده بر اینست که آهنگهای جاز که به آوازی شما و گروه های آماتور اجرا میگردد، کاپی آهنگهای غربی است که خوانده میشود و نقش کمپوزیتور در آن هیچ است، نظر شما در این مورد چیست؟
ـ کلمه ای (کاپی) در اینجا مفهوم واقعی را افاده نمیکند. ما میکوشیم موسیقی غرب و شرق را با هم در آمیزیم و آشتی دهیم و بدون خود ستایی باید بگویم من در این راه پیشقدمتر از دیگران بوده ام. در مورد ارزش کاری کمپوزیتور یادآور میگردم که اختلاط دو نوع موسیقی ای کاملاَ متضاد باهم، بدون آنکه اصالت هیچ کدام آنها کاهش یابد، چیزی بالاتر از هنر است.
ـ حالا که صحبت کمپوزیتور در میان است لطفاَ بگویید در ترتیب یک آهنگ خوب از این سه تن : شاعر، کمپوزیتور و خواننده کدام یک نقش حساستری دارند؟
ـ به نظر من کمپوزیتور.
ـ کار کدام کمپوزیتور، بنظر شما با ارزش است؟
ـ باید بگویم که در کشور ما هنوز امکانات مساعدی برای پیشرفت و انکشاف موسیقی وجود ندارد و یا خیلی کم وجود دارد. کمبود آلات موسیقی، عام نبودن روش نوتیشن در موسیقی و کمبود استاد و معلم موسیقی همراه با تعصب برخی از مردم در مورد هنر و هنرمند همیشه مانع بزرگ شگوفان شدن استعداد ها در این زمینه شده است. چنانکه همین اکنون تعداد آهنگسازان خوب ما از تعداد انگشتان یکدست تجاوز نمیکند که من بکار همه ای آنان احترام میگذارم ولی استاد سرمست، ننگیالی و فرخ افندی را بردیگران ترجیح میدهم.
ـ خود شما هم تا اکنون آهنگ ساخته اید؟
ـ من در مسافرت های که در هند نموده ام در رشته ای نوتیشن بطور خصوصی تحصیل نموده ام و چند آهنگ را نیز به همین روش ساخته ام که از آنجمله میتوان از آهنگ ” خواب از چشمانم ربودی” یاد نمود.
ـ شعر این آهنگ از کیست ؟
ـ از خودم.
ـ شما شعر هم میگویید ؟
ـ ادعای شاعری ندارم، ولی بعضی اوقات میکوشم به نحوی احساس خودم را با کلمات، شکل بدهم و این شکل را با آهنگی که برایش میسازم کامل نمایم. البته در این قسمت آقای نبیل غمین همکار صمیمی من میباشد.
ـ آقای غمین شاعر است ؟
ـ شاعر نیست ولی درک شعری خوبی دارد و به هنرموسیقی نیز خوب وارد است.
ـ تا حالا فهمیدم که ضمن آواز خوانی از هنر های شاعری و کمپوزیشن هم بهره یی دارید، ولی در مورد نوازنده گی تان چیزی نگفتید، چه آلاتی را نواخته میتوانید ؟
ـ آکوردیون، توله، فلوت، آرگن، پیانو، مَدَم و موتور آرگن را نواخته میتوانم.
ـ بنظر شما سهلترین طریق انکشاف موسیقی در افغانستان کدام است ؟
ـ جمع آوری استعداد های قابل پرورش، فراهم آوری زمینه های مساعد برای تحصیلات حرفوی و اکادمیک، فراهم نمودن آلات موسیقی به پیمانه زیاد، تشویق هنرمندان واقعی و تامین زنده گی هنرمند. اینها میتوانند زمینه های رشد و انکشاف موسیقی را فراهم آورند.
ـ رادیو افغانستان در این زمینه تا اکنون چی نقشی داشته است ؟
ـ نقش رادیو مخصوصاَ در قسمت جمع آوری یکتعداد آهنگهای فلکلوریک مثبت و خوب بوده است. ولی نه به اندازه ای کافی. این را باید بگویم که از رادیو انتظاراتی هست که قسماَ به علل نداشتن بودجه ای کافی و پرسونل و آلات و مشکلاتی دیگر برآورده شده نیمتواند. ولی قسمتی از این چشمداشتها قابل برآورده شدن است که جلب موسیقدانان و گروه های آماتور و جلوگیری از راکد ماندن استعداد ها در همین زمینه را مثال میآورم.
ـ غالباَ دیده میشود که اشعار و تصنیف هایکه توسط بعضی از خواننده گان خوانده میشود، از نظر شعری سُست و بی ارزش است و اگر ندرتاَ شعر خوبی هم کمپوز گردد خواننده آنرا غلط میخواند. بنظر شما برای رفع این نقیضه چه میتوان کرد؟
ـ بوجود آوردن یک کمیته ای با صلاحیت موسیقی در تشکیل رادیو افغانستان و نظارت و کنترول دایمی اعضای این کمیته از اشعار و آهنگها میتواند این نقیضه را رفع کند.
ـ از خود حرف بزنید، شما تصنیف های عاشقانه را خیلی خوب و پُر احساس میخوانید، بگویید که عشق در زنده گی شما چه نقشی داشته است ؟
ـ همان نقشی را که در زنده گی هر هنرمند دیگر داشته است. من هر وقت شعری سروده ام، هر وقت که سازی را نواخته ام و هروقت که ترانه ای را از حنجره ام بیرون کرده ام، با تمام احساسم عاشق بوده ام، اما عاشق کی؟ عاشق چی؟ شاید تعجب کنی! عاشق خود عشق، عاشق زنده گی و عاشق طبیعت. اعتراف میکنم که هیچوقت کسی بصورت مشخص در دل من و احساس من نبوده است.
ـ حالا چطور؟
ـ حالا هست، من ازدواج کرده ام و شریک زنده گی من صاحب قلب و احساس من است.
ـ از سرگرمیهای تان بگویید، ساعات فراغت خویش را چطور میگذرانید؟

ـ با مطالعه و تماشای فلمهای خوب، البته اگر فلم خوبی روی اکران سینما ها به نمایش گذاشته شود.
ـ بهترین فلمی را که تا اکنون دیده اید کدامست و کار کدام هنرپیشه و اکتور را خوبتر از دیگران میدانید ؟
ــ دو فلم (داکتر ژیواگو) و (قصه ای عشق). این فلمها روی احساس من اثر زیادی گذاشته اند و من مفهوم واقعی و عمیق سینما را با همین دو فلم دریافته ام.
ـ صحبت از سینما است، بنظر شما برای شناخت و تعین مقدار ارزش کار یک هنرپیشه ای سینما چه معیاری وجود دارد ؟
ـ اینکه بازی هنرپیشه، طبیعی و خالی از تصنع باشد و بتواند حالات روحی و انفعالات درونی را در چهره ای خود منعکس سازد.
ـ بهترین هنر پیشگان سینما بنظر شما چه کسانی هستند ؟
ـ (کرک دوگلاس)، (دین مارتین) ، (زینت امان) و (پیتاسلر) کمیدین موفق سینمای امریکا.
ـ هنر پیشگان مورد نظر تان را گفتید، خواننده گان و شعرای مطلوب خود را هم معرفی کنید!
ـ من از میان خواننده گان به صدای (اندی ویلیامز) خواننده ای امریکایی و (کِشور کمار) خواننده ای هندی بیشتر علاقه دارم و غالباَ به آواز شان گوش میدهم. از میان شعرای معاصر : رهی معیری شاعر فقید ایران، ناصر طهوری ، لطیف ناظمی و محمود فارانی را بیشتر از دیگران دوست دارم.
ـ میتوانم بپرسم دلتان میخواهد در آینده چه کار کنید ؟
ـ بلی، گرچه من تحصیلاتم را در رشته ای تعلیم و تربیه در پوهنتون های کابل و بمبی بپایان رسانیده ام اما بیشتر دوست دارم هنرمند باشم البته به شرط اینکه هنری من مورد قبول مردم قرار گیرد.
ـ مردم شما و آواز تانرا دوست دارند، این را اطمینان داشته باشید.
ـ میدانم، و این را بحساب محبت و تشویق مردم میگذارم نه هنر خودم ..
ـ خوب نگفتید که حالا چکار میکنید، یعنی وظیفه ای شما چیست؟

برای خدمت مقدس عسکری،، آماده میگرم. قرار است شامل کورس احتیاط شوم.
ـ موفقیت شما را در پیشبرد این وظیفه ای ملی و خدمت مقدس آرزو میکنم. ولی اینرا نگفتید که در دوره ای عسکری هم به فعالیت های هنری خود ادامه میدهید یا نه ؟
ـ اگر بتوانم و فعالیت من مانع وظیفه اصلی نگردد میکوشم رابطه ام با رادیو قطع نگردد.
ـ اگر خسته نشده باشید اجازه بدهید آخرین پرسشم را طرح نمایم.
ـ خواهش میکنم.
ـ بهترین و بزرگترین آرزوی شما چیست ؟
در اینجا خواننده حنجره طلای سکوت میکند و به اندیشه ای ژرف و عمیقی فرو میرود. حالت نگاهش عوض میشود و موجی از اندوه به آرامی در چهره اش نقش بسته، احساس میکنم دلش میخواهد چیزهای بگوید. اما نمیتواند. دوباره سوالم را تکرار میکنم و این بار با صدایی آرامتر از قبل و با لحن غم انگیز شروع بحرف زدن کرده میگوید :
ـ من عمر کم و تجارب و خاطرات زیادی دارم. علتش هم آنست که سالهای زیادی عمرم را به سفر گذشتانده ام. از کشور های هند و پاکستان تا کشور های اروپای شرقی و امریکا و ایتالیا و فرانسه و انگلستان و استریا همه جا را چند دفعه دیده ام. در این سیر و سیاحت متوجه گشته ام که انسان در هر کجایی که باشد و در موقفی که قرار گیرد، در هر شرایطی که بسر ببرد، نمیتواند از غم بیگانه باشد. نمیتواند خوشبختی را به مفهوم واقعی آن درک کند. همیشه چیز های در زنده گی است که آسایش روحی انسان را سلب میکند و من نهایت آرزویم را در این میبینم که یکروز شاهد خوشبختی انسانها باشم.
ـ این خوشبختی چگونه
میتواند بوجود آید؟
ـ به وسیله ای صلح دایمی، دوستی و تعاون تمامی انسانها.
میخواهم در این زمینه بازهم پرسشی را طرح کنم که صدای زنگ تیلفون در اطاق طنین می اندازد. گوشی را برمیدارم و خودم را به مخاطبِ ناشناس معرفی میکنم. میپرسد :
ـ احمد ظاهر اینجاست؟
ـ بلی ، فرمایش ؟
ـ بی زحمت بگویید آرکستر رادیو افغانستان در استدیوی ثبت موسیقی در انتظارش میباشد.
ـ خیلی خوب.
ـ خدا حافظ !
ـ از جایش برمیخیزد، میگوید :
ـ گفتنی های دیگر بماند برای آینده !
دستش را با گرمی میفشارم و خدانگهدار میگویم.
او تا چند لحظه ای دیگر باید در استدیو حاضر باشد.
برگرفته از مجله ای پشتون ژغ.
جوزا سال 1351

http://www.youtube.com/watch?v=oFHmhxh0IbU

منبع : بلوگ رنگارنگ

http://ranga-rang.blogspot.se/2012/11/blog-post_5.html#more