2009-03-12 11:46
Den amerikanske federale domaren John Bates har begärt att senast den 11 mars få aktuell information från president Barack Obamas administration om fångarna på den amerikanska flygbasen Bagram i Afghanistan.
John Bates begärde redan i början av året att den förre presidenten George W Bush och hans regering skulle lämna ut uppgifter. Han ville veta antalet fångar, hur många som gripits utanför Afghanistan och hur många som är afghaner. Regeringen svarade med att hemligstämpla delar av uppgifterna.
Den enda organisation som fått tillträde till fångarna i Bagram är Röda Korset. Enligt siffror som organisationen offentliggjorde i slutet av februari finns omkring 550 fångar i lägret, vilket är färre än det antal som USA:s försvarsminister Robert Gates presenterade för den amerikanska senaten en månad tidigare. USA och dess allierade fortsätter med frihetsberövandena. Enligt de amerikanska styrkornas presstjänst har minst 120 ”stridande” gripits under januari och februari i år. Det är inte känt hur många av dessa, om några, har förts till Bagram eller kommer att transporteras dit.
Amnesty har uppmanat USA:s regering att vara öppen i frågan om Bagram, bland annat genom att förse domaren John Bates med alla de uppgifter som han begär och att offentliggöra dessa för allmänheten. Transparens är en förutsättning för såväl ansvarsutkrävande som fångarnas säkerhet. Barack Obama har själv sagt till sin regering att ”transparens främjar ansvarsutkrävande”. Vikten av transparens tydliggjordes bland annat för ungefär en månad sedan då den brittiska regeringen avslöjade att två personer år 2004 lämnats över till USA i Irak och att dessa sedan förts till Afghanistan där de fortfarande kvarhålls. Amnesty har bett USA att få uppgifter om de två och lyft frågan om agerandet skulle kunna innebära att USA gjort sig skyldig till krigsförbrytelser.
Amnesty riktar återigen krav på att fångarna i Bagram snarast ska ges tillgång till rättshjälp och få sina fall prövade i en oberoende domstol.
Författad av: Jasin Abdulssmed, praktikant Amnesty Press och Media
يک پناهجوي افغان که روز سه شنبه به دفتر پوليس احضار شده بود ، ديروز مورخ 11 مارچ ديپورت شد
اين پناهجوي افغان ديروز ديپورت شد وسه پوليس سويدن الي کابل وي را همرايي کردند .امروز اين پناهجوي افغان با خانمش که در سويدن باقي مانده است ، تيلفوني تماس گرفته است
Två läkarintyg konstaterar att han är en självmordsrisk om han tvingas tillbaka till Afghanistan. Han har redan försökt ta livet av sig en gång. Afghanska ambassaden har kontaktat både UD och justitieministern om hans fall. Men Karim Quasimi hotas fortfarande av avvisning.
I två tidigare artiklar har FRIA följt den afghanska medborgaren Karim Quasimi, 19 år, och hans kamp för att få stanna i Sverige. Under senhösten 2008 togs han in på Migrationsverkets förvar i Kållered i väntan på att avvisas. Men Karim är inte frisk. Han är i psykiskt mycket dåligt skick och orkar knappt prata. Därför flyttades han från förvaret till psykiatriska vårdavdelningen på Sahlgrenska, där han behandlades och fick terapi.
– Jag har ont i hela kroppen. Jag kan inte sova på natten. Jag förstår inte varför jag straffas, säger han.
Förra torsdagen försökte polisen verkställa avvisningen av Karim. På flygplatsen nekade dock kaptenen att ta ombord honom. Karim säger själv att han inte tänker skada andra människor. Men han vägrar absolut återvända till Afghanistan.
– Jag har inget hopp i Afghanistan. Jag har lidit mycket. Det räcker nu.
Efter att avvisningen stoppades fördes Karim till häktet i Göteborg, där han nu befinner sig.
Både på psykiatriska vårdmottagningen på Sahlgrenska där Karim tidigare satt och på häktet har läkare konstaterat att han lider av svår psykisk ohälsa som riskerar att förvärras utan behandling. Om han utvisas till Afghanistan bedömer båda läkarna att han har en mycket hög suicidrisk. På Sahlgrenska genomförde han vad i journalerna beskrivs som ett ”allvarligt menat” självmordsförsök.
Det finns ingen psykiatrisk vård att tillgå i Afghanistan. Begreppet existerar överhuvudtaget inte i landet, enligt rapporter från WHO och UNHCR. Karim ska utvisas till Kabul, där han saknar släkt eller kontaktnät.
Afghanska ambassaden engagerade sig i avvisningen och mailade såväl Justitiedepartementet, Utrikesdepartementet, samt Migrationsverket med information om situationen i Afghanistan. I ett kortfattat ställningstagande till ambassadens agerande förklarar dock Migrationsverket att de skulle utreda ärendet vidare. Men de drog slutsatsen att det inte förelåg några skäl att stoppa avvisningen.
Bakgrunden är att Migrationsverket anser att det inte går att styrka att Karims psykiska tillstånd är något annat än ångest förknippad med avvisningen. I det fallet, skriver de i sitt avslag på uppehållsansökan, kan de självdestruktiva ”uttalandena eller handlingarna inte ges samma tyngd” vid prövningen om upppehållstillstånd.
– Trots två läkarintyg försöker man lik förbannat verkställa det här. Det är rätt ovanligt att det blir ett sånt här liv kring en avvisning, konstaterar Karims juridiska ombud Thabo M’uso.
Han säger även att han aldrig tidigare varit med om att ambassaden engagerar sig direkt i ett ärende och att man kan betrakta agerandet som en diplomatisk protest.
Efter att hans avvisning inställts flyttades Karim till häktet i Göteborg. Hans andra juridiska ombud i Göteborg arbetar nu för att han ska släppas på fri fot eller återföras till förvaret, där han förmodligen kommer att få återvända till psykiatriska vårdenheten. Ärendet om hans placering ligger i Migrationsöverdomstolen.
På häktet träffar Karim läkare regelbundet. Han pratar långsamt när han försöker beskriva sin situation. Häktningen och processen med avvisningen har varit en svår chock för honom.
– Jag kom hit för att leva i fred. Jag vet inte varför jag straffas nu. Är det för att jag säger att jag inte kan återvända? Jag har respekt för Migrationsverket, men min situation är inte allas situation.
Avvisningen ligger nu hos migrationsdomstolen, som förväntas komma med ett avgörande på måndag eller tisdag. Thabo M’uso säger att ärendet ställer juridiken i asylfrågor på sin spets.
– Karims fall ställer frågan om praxis överhuvudtaget appliceras på individuella asylansökande. Om inte han får stanna, vem får stanna då?
زنان پيشتاز انجمن فرهنگي ميهن در شهر گوتنبرگ سويدن از هشتم مارچ ـ روز همبستگي بين المللي زن تجليل بعمل آوردند
گزارش مفصل تجليل از روز بين المللي زن در شهر يوتيبوري
بيانيه ديپلوم انجنير نورضيا فرين بمناسبت روز بين المللي زن
با درود فراوان به شما , بااینکه حضور شما عزیزان را خیر مقدم میگویمیادهانی میکنم که ما در آستانه هشتم مارچ یعنی تقویمیکه تاریخ پر از مباهاتی را برای نیمی از بشریت تحت ستم با کلمه آزادی رقم زد و نیمه پیکر جهان انسانیت را بسوی افق های روشن رهائی از سلطه مرد سالاری رهنمون گشت قرار داریم.سخن بر سر تاریخیست که برای اولین بار با محتوای کاملآ نوینی به گوش جهانیان طنین انداخت و مارش عظیم و ظفرنمون زنان آزادیخواه بخاطر تساوی حقوق شان جاده ها و خیابانها های کشور های چون آلمان, اطریش, سویس و دنمارک را به لرزه درآورد.آری دوستان! هشتم مارچ روزهمبستگی بین المللی زن که آغاز رسمی خویشرا از سال 1910 میلادی با رهپیمائی عظیم ( سی هزار نفری) در کشور اطریش به ثبت رساند, بمثابه صفحه جدیدی از تاریخ مطلای جهان انسانیت همیشه در خاطره ها باقیست.بدین مناسبت حلول این تاریخ پر افتخار یعنی هشتم مارچ روزهمبستگی بین المللی زن را به شما مادران, خواهران, همسران و دختران گرامی, عزیز و دوستداشتنی تبریک و تهنیت گفته و صمیمانه ترین شادباش های خویش را به تمام زنان رنجدیده جهان بخصوص زنان زجر کشیده, آن دوشیزگان و بانوانیکه در فضای رعب و خوف باز هم با سر بر افراشته وقامت رسا زندگی پر از ملالت را با تحمل و شکیبائی استقبال نموده و برای نیل به حقوق وآزادی های خویش در برابر هیولای وحشت مقاومت و ایستادگی مینمایند تقدیم میدارم.دوستان! دادن تصویر از زندگی زنان افغان توانائی و شهامت می خواهد زیرا آنچه را که زن داغ دیده افغان متحمل و متقبل میشود حتی بر زبان آوردن وشنیدن آن دشوار است چه رسد بجائیکه آنرا ترسیم نمود. ما در قرن 21 زندگی میکنیم اما تمثیل زندگی زنان کشور را می توان زیستن در قرون اوسطائی به نمایش گذاشت.کسانیکه می خواهند در اینمورد سخن برانند ویا به نوشتاری دست یازند به دشواری های فراوانی مواجه میشوند زیرا نمی دانند از کدام درد, رنج و بدبختی زن محروم جامعه ما حرف برانند,از محروم بودن حقوق ابتدائی, از بیدادگری تبعیض در اجتماع, از سنت های مزخرف و روح و روان کش, از زندگی خرافاتی, از عقب گرائی و خشونت های جنسی, از کدامیک ازین پدیده های شومیکه ?بر روح و روان زن کم سعادت افغان که غبار یاس و نا امیدی سراسر وجودش را احتوا نمود است باید اضافه نمود که جنگ های خانمانسوز چندین ساله بر تمام هستی مادی و معنودی مردم و کشور ما بویژه زنان بیدفاع آن چنان تاثیرات منفی و ناگوار را وادار نموده است که جبران و تلافی آن سالهای طولانیی را در برخواهد گرفت. هر گاه قرار باشد تا در مورد هر یک ازین پدیده های شوم و ننگین و نمونه های همگون آن سطوری بنویسیم, بدون تردید کتابهائی را میشود با اسناد موءثق و تصاویر واقعی تدوین نمود که باز هم برای بیان درد و رنج و زندگی مشقت بار زن افغان بسنده و کافی نخواهد بود.یکی از مشکلات عظیمی که در سر راه مبارزات حق طلبانه زنان قرار گرفته ومنشآ تمام رنج های زندگی زن شده است همانا عدم دسترسی زن افغان به کسب علم و دانش است که بصورت تقریبی 90 فیصد زنان کشور ما به فقر سواد مبتلا اند.زمانیکه انسان سواد کافی نداشته و درک سیاسی اش ضعیف ب
اشد به یقین که از چگونگی حقوق خویش نیزآگاهی ندارد پس چطور میتواند که برای بدست آوردن آن جد و جهد نماید.بدین ملحوظ یکی از راه هائیکه میتواند بالای این شرایط ناهنجار غلبه حاصل کند و مسلط شود اینست که باید جنبش سواد آموزی در تمام نقاط سرزمین ما تعمیم یابد. آنوقت است که زن با سواد افغان به حقوق خود پی برده و در راه بدست آوردن آن سعی وتلاش میورزد.عقب گرائی و بنیاد گرائی دلیل دیگریست که زنان بی دفاع کشور ما نمی توانند تنفس آزاد داشته باشند.جلو گیری از کسب علم و دانش و رفتن به مدارس, اجازه نیافتن برای کار در ادارات, عدم دسترسی به وسایل پیشرفته تخنیکی, عدم دسترسی بر رسانه ها, راه نیافتن در مسائل کلتوری و فرهنگی و غیره که در رشد افکار, تنویر اذهان و در مجموع ارتقاء سطح آگاهی انسان زیاد ممد واقع میشوند همه وهمه زمینه های عقب مانی را بیشتر میسر ساخته و سد راه پیشرفت و ترقی گردیده اند.یکی از عوامل پیشرفت کشور های متمدن همانا فعالیت های اموراجتماعی, اقتصادی و فرهنگی زنان دوشادوش با مردان بوده است.اما بر عکس در کشور ما بیش از 87% زنان با خشونت های خانوادگی مواجه اند و بخصوص خشونت هائیکه در سال های اخیررخ داده است تآثیرات بسا دردناکی را بر روحیه زنان افغان گذاشته است.زنان ستم دیده افغان با محصور بودن در چهار دیواری خانه از مزایای زندگی بی بهره مانده اند و این همه نابسامانیها زندگی را برای زنان افغان به زندان واقعی مبدل نموده است که نمیدانند چگونه ازآن رهائی یابند.سوال مطرح میشود که آیا زنان افغان آن نیرو واستعدادی را که زنان سایر کشورها درخود نهفته دارند در خویش نمی بینند که یقینا” چنین نیست. بنا” یگانه راه برون رفت ازین مخمصه را انچه در فوق تذکر یافت میبینیم. من به حسن اختتام یادآور میشوم که:دوستان عزیز, خانم های گرانقدر, بیشتر در اجتماع داخل شوید, اجتماعیکه به آواز رسای شما بخوبی گوش میدهد, صدای زجه و خواری مادران و دختران کشور خود را بگوش جهانیان برسانید , هر جائیکه هستید, در هر موءسسهء تعلیمی که درس میخوانید و در هر اداره ایکه کار میکنید حداقل لحظاتی از اوقات فراغت خود را برای رسانیدن صدای زنان هموطن تان تخصیص دهید و آنرا بگوش همکاران خود برسانید تا باشد که این صدا ها و اقدامات عملی مبارزه آزادیخواهی یکجا با هم زمینهء رهائی زنان کشور ما را از قید ظلم و ستم مهیا سازد.هم میهنان عزیز! زندگی خیلی کوتاه است اما آنوقت ارزشمند خواهد بود که ما بعد از خود کارنامه های آزادی و آزادی خواهی را بجا گذاشته و این میراث را به نسل های آینده انتقال دهیم.بیائید عزیزان گرانقدر, تکانهء بخود بدهیم و این پیام را بدیگران انتقال دهم که:همه با هم بسوی آزادی, دموکراسی و عدالت اجتماعی, بخصوص برای کسب آزادی های مدنی و تساوی حقوق برای زنان محروم کشور جنگ زدهء ما افغانستان عزیز دست ها را با هم بفشاریم.
فرخنده باد هشتم مارچ روز همبستگی بین المللی زن
پیروز باد زنان محروم جامعه ما افغانستان
يک پناهجوي افغان که سال گذشته مدتي رادر نظارتخانه اداره مهاجرت گذشتانده ، اکنون به اتهام تجاوز جنسي توقيف ميباشد اين پناهجوي افغان سال گذشته به اثر تلاشهاي نهاد هامدافع حقوق پناهجويان از نظارتخانه اداره مهاجرت آزاد شد ، اما چندي قبل به اتهام تجاوز جنسي به يک دوشيزه سويدني در توقيف قرار دارد . اين پناهجوي افغان اتهام را رد ميکند وخود را بيگناه ميداند . اميدوارم همينطور باشد .اما همين اتهام به وضعيت پناهجويان افغان تأثير سوء خواهد گذاشت
Omfattande rapport från brittiska Home Office, Border & Immigration Agency. Rapporten innehåller basfakta och information om politik, lagstiftning, mänskliga rättigheter, sjukvård och särskilt utsatta grupper. Dokumentet är daterat 18 februari 2009 Länk till externt dokument: http://www.unhcr.org/refworld/pdfid/49a25cc12.pdf .
Idag den 10 mars 2009 greps en afghansk asylsökande i Stockholm och utvisas imorgon . Han är gift med en kvinna som också riskerar utvisning till Afghanistan .
Paret har bott 4-5 år i Sverige . Mannen var grippen tidigare och var i två veckor i Migrationsverket förvar i Märsta . Sedan har han släpts . Han har besökt två gångar om veckan polis kontoret . När han var idag på besök hos polisen , gerps han och fördes tilll Migrationsverket förvar i Märsta . Han har fått besket att redan imorgon ska utvisas till Kabul . Han fick ingen schans att överklaga . Han utvisas ensam utan sin fru till Kabul . Migrationsverket bryter mot EU s Konvention om Familjen
اين پناهجوي افغان که چندي قبل نيز توسط پوليس گرفتار شده بود ومدتي در نظارتخانه اداره مهاجرت بسر برد و سپس تا امروز آزاد بود . اين پناهجو هفته دوبار به نزد پوليس در ستوکهولم حاضري ميداد . روز جمعه مورخ 6 مارچ نيز نزد پوليس حاضري داده بود و بعداٌ برايش تيلفون کرده بودند که روز دوشنبه مورخ 9 مارچ به دفتر پوليس در ستوکهولم حاضر شود . اين پناهجوي افغان ديروز نزد پوليس حاضر شده نتوانست و امروز که مراجعه نمود ، برايش گفتند که پوليس تصميم ديپورت وي را گرفته واکنون به نظارتخانه اداره مهاجرت به مارشتاي ستوکهولم انتقالش ميدهند وقرار است فردا به کابل ديپورت شود . وي متأهل بوده وخانمش نيز در معرض اخراج قرار دارد . ديده ميشود که پوليس واداره مهاجرت کنوانسيون اتحاديه اروپايي را در مورد خانواده ها آشکارا نقض مينمايند . اينها براي پناهجويان فرصتي براي شکايت نميدهند. ن. س
امروز سه شنبه مورخ 10 مارچ 2009 اطلاع يافتيم که يک پناهجوي افغان توسط پوليس در ستوکهولم گرفتار وقراراست فردا به کابل ديپورت گردد
اين پناهجوي افغان که چندي قبل نيز توسط پوليس گرفتار شده بود ومدتي در نظارتخانه اداره مهاجرت بسر برد و سپس تا امروز آزاد بود . اين پناهجو هفته دوبار به نزد پوليس در ستوکهولم حاضري ميداد . روز جمعه مورخ 6 مارچ نيز نزد پوليس حاضري داده بود و بعداٌ برايش تيلفون کرده بودند که روز دوشنبه مورخ 9 مارچ به دفتر پوليس در ستوکهولم حاضر شود . اين پناهجوي افغان ديروز نزد پوليس حاضر شده نتوانست و امروز که مراجعه نمود ، برايش گفتند که پوليس تصميم ديپورت وي را گرفته واکنون به نظارتخانه اداره مهاجرت به مارشتاي ستوکهولم انتقالش ميدهند وقرار است فردا به کابل ديپورت شود . وي متأهل بوده وخانمش نيز در معرض اخراج قرار دارد . ديده ميشود که پوليس واداره مهاجرت کنوانسيون اتحاديه اروپايي را در مورد خانواده ها آشکارا نقض مينمايند . اينها براي پناهجويان فرصتي براي شکايت نميدهند.
ن. س
