درمورد پناهجويان افغان

امروز دوشنبه مورخ 25 نومبر 2013 ، یک خانم افغان به اسم فوزیه حسینی با انجمن افغانها در سویدن از کشور پاکستان تماس تیلفونی گرفته و جویای احوال پسر خود بنام متین حسینی( 17 ساله ) فرزند علی  مسکونه قریه قیاق ولسوالی جغتوی ولایت غزنی شده ویاد آور گردید که مدت یکسال وهفت ماه میشود که پسرش بنابر بر وضعیت دشوار درغزنی ترک وطن کرده و نمیداند که در کدام کشور پناهنده شده است ، زیرا خود و اولادهای باقیمانده اش نیز ترک غزنی نموده وبه پاکستان فرار نموده اند . مادر متین علاوه نمود که او بمراجع و نهاد های مختلف در پاکستان مراجعه کرده ویک نهاد بین المللی که فکر میشود کمیشنری عالی ملل متحد در امور پناهندگان باشد ، از او نشان انگشت نیز گرفته است. خانم فوزیه حسینی به نهاد های مختلف یونان و کشور های دیگر نیز تماس گرفته است وتقاضا نموده در صورتیکه شخصی پسرش را دیده ویا می شناسد به شماره تیلفون زیر تماس بگیرد . شماره تیلفون در پاکستان

 00923200257091

قرار است یک گروپ حد اقل 16 نفری پناهجویان افغان تحت مراقبت در نظارتخانه اداره مهاجرت واقع مارشتای استاکهولم به روز سه شنبه مورخ 12 نومبر به کابل دیپورت گردند

طبق یک خبر به تعداد 16 پناهجوی افغان در نظارتخانه اداره مهاجرت واقع مارشتای استاکهولم ، به تعداد 3 نفر از پناهجویان افغان در نظارتخانه اداره مهاجرت در فلن ،  3الی 4 نفر در یاوفلی ، 4 الی 5 نفر در کولیرید یوتیبوری منتظر دیپورت به افغانستان اند

طبق یک گزارش ، امروز دیپورت شده گان افغان از سویدن تظاهراتی در مقابل پارلمان افغانستان را ه راه انداخته بودند

 این در حالی است که جناب انوری وزیر مهاجرین افغانستان در پارلمان افغانستان مورد استیضاح قرار گرفت اما سلب اعتماد نشد. باوجودیکه شکریه بارکزی عضو پارلمان افغانستان که چندی قبل با انجمن افغانها دیدار نموده بود و وزیر را متهم ساخت که با گرفتن تحایف از کشور های خارجی دیپورت پناهجویان را می پذیرد و همچنان جناب بشر دوست عضو پارلمان افغانستان از وضعیت بد پناهجویان افغان در ایران صحبت نمود ، اما جناب انوری برائت حاصل نمود و بحیث وزیر مهاجرین افغانستان باقی ماند

http://www.youtube.com/watch?v=6jS_SWbPLoI 

این در حالی است افغانستان میخواهد در این روز ها سفارت خود را در استاکهولم گشایش دهد 

در حالیکه سویدن مصمم است که قوای نظامی خود را در سال اینده از مزار شریف فرابخواند و صرف به حضور 50 افسر تعلیمی توافق نموده است

تظاهرات در مقابل پارلمان اروپا در اعتراض به دیپورت پناهندگان افغانی و کشته شدن عارف حسینی که بعد از دیپورت به افغانستان به قتل رسید

https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=4Guas_5MXxU#t=22

اندرش ساندکویست حقوقدان میگوید که پولیس با مراجع غیر رسمی ولی صلاحیتدارکابل روابط برقرار نموده است که پناهجویان اخراجی اجباری افغان را در کابل می پذیرند
دراین اواخر اخراج ظالمانه واجباری پناهجویان افغان از سویدن افزایش یافته است . یکی از دلایل افزایش پناهجویان بیدفاع افغان تخلیه محلات بودوباش آنها برای پذیرش پناهجویان سوریایی ازیکطرف و از جانب دیگر ساده بدون ، کم هزینه بودن و بدون درد سر بودن اخراج پناهجویان افغان بنابر موجودیت فساد ورشوه گسترده در ادارات دولتی در افغانستان است . بعقیده انجمن افغانها یگانه طریق جلوگیری از دیپورت اجباری پناهجویان افغان ، عدم پذیرش آنها در مرز های افغانستان است وبس

 
بهمین منظور سال گذشته در دیداری با آقای بشردوست عضو پارلمان افغانستان همین مسئله را مطرح کردیم . همچنان در دیداربادوکتور جماهیر انوری وزیر مهاجرین وعودت کنندگان افغانستان همین مسئله مطرح شد و هکذا با گروپ از پارلمانی افغانستان در راس خانم شکریه بارکزی نیز همین موضوع مورد بحث قرار گرفت . بالاخره با خانم منیژه باختری سفیر کبیر افغانستان در کشور های اسکندیناوی نیز مطرح شد وسفیر افغانستان از موضع ما کاملا حمایت نمودندو نامه مفصل به سفارت در زمینه ارسال شد که سفارت بنوبه خود آنرا تائید وبه وزارت خارجه افغانستان روان کرد. اما دیده میشود که این اقدامات هیچگونه تاثیری بر روند اخراج اجباری پناهجویان افغان وارد نکرده است
در هفته گذشته با اندرش ساندکویست حقوقدان و رئیس دفتر کمک به پناهجویان و پناهندگان تماس گرفتم تا یکجا با اعضای پارلمان سویدن دراینمورد دیداری داشته باشیم . اینک دیروز اقای اندرش یک موضوع جالب را افشا نمود
آقای اندرش ساندکویست خاطر نشان ساخت که روز گذشته با مسوول پولیس سرحدی سویدن در مورد اخراج اجباری افغانها گفتگو نموده اضافه کرد که به گفته پولیس مراجع رسمی افغانستان هریک سفارت افغانستان ووزارت های خارجه و مهاجرین رسما میگویند که پناهجویان اخراج شده اجباری را نمی پذیرند اما برخی ارگانهای غیر رسمی استند که در زمینه پذیرش این پناهجویان مشکلی ندارند و بگفته پولیس تازمانیکه این مراجع غیر رسمی اخراجی ها را می پذیرند ، این پروسه دیپورتی ها ادامه خواهد یافت ومتوقف نخواهد شد
عزیزان ! مشاهده میگردد که سویدن مراجع غیر رسمی ” با صلاحیت ” را تطمیع کرده و از مجرای غیرقانونی و غیر مشروع پناهجویان افغان را به کابل دیپورت مینماید 

نسیم سحر

یکی از پناهجویان افغان در سویدن به اسم غلام علی نوروزی در جستجوی پسر زیر سن خود به اسم حمید نوروزی است که قبلا به سویدن پناهنده شده است . پدر نمیداند که فرزندش در کدام شهر سویدن سکونت دارد. او در نامه و صحبت تیلفونی از انجمن افغانها تقاضا نمود تا اعلان مفقودی پسرش را در سایت افغانها نشر گردد. از آنعده هموطنان عزیز که با حمید نوروزی آشنایی دارند ، صمیمانه تقاضا میگردد که با جناب غلام علی نوروزی به شماره تیلفون 0769620522 در تماس شوند

در این روز ها پیگیری ، تعقیب و دستگیری پناهجویان افغان توسط پولیس های در لباس شخصی اغاز شده و تا حال چندین پناهجو را از خانه ها ویا محل کار شان دستگیر نموده و روانه نظارتخانه های اداره مهاجرت در فلن ، کولیرید و یولی ساخته اند

 این پروسه چندی قبل بخاطر پذیرش پناهجویان سوریایی آغازشد وتا محلات بودوباش را برای پناهجویان جدیدالورود تأمین نمایند و در عوض پناهجویان آسیب پذیر افغان را که به بسیار سادگی و هزینه ناچیز دیپورت میگردند ، از سویدن بیرون بکشند. عجیب حقوق بشری؟ و عجیب سیاست هومانیستی پناهندگی ؟ حقوق یکی را بحساب نقض حقوق دگری تأمین مینماید . در افغانستان علیرغم تلاشهای 40 کشور دنیا ، وضع امنیتی در آنجا روز بروز بدتر میشود و سرنوشت و آینده مردمان آن سرزمین عذاب دیده به تقدیر و خط سیر مجهول سپرده شده واما در نقاط دگر بخاطر استقبال از پناهجویان جدیدالورود به بی ثباتی وضع آن کشور میلیاردها دالر خرچ میگردد

!سیاست های عجیب است عزیزان

بیایید این سیاست غیر انسانی پناهندگی را تقبیح نماییم

نامهء یکی ازعزیزان بنام علی فیاضی دراین زمینه به شرح های زیر مواصلت ورزیده است 

لطف نمایید و خبر بازداشت یک تن از پناهجویان افغان را که دیروز در شهر کارلستاد از سر کارش توسط پولیس بازداشت شده در سایت انجمن افغانها نشر نمایید، تا هشداری باشد برای پناهجویان دیگر که گرفتار نشوند. هادی یکتن از پناهجویان افغانی که از 10 سال بدینسو در سویدن زندگی می کند و مثل بقیه پناهندگان افغانی در سال 2006 اقامت یکساله گرفت. اما این اقامت تمدید نشد و او دوباره درخواست داد که متاسفانه بازهم دوجواب ردّ پیهم گرفت. هادی کار قانونی داشت و در حین کار بازداشت شده است. نامبرده دیشب را در بازداشتگاه( نظارتخانه ) پولیس کارلستاد بسر برده و امروز همراه یک پناهجوی دیگر افغان به بازداشتگاه ( نظارتخانه ) اداره مهاجرت کُلرید یوتبوری انتقال یافته. طبق تماس تلفونی که من با ایشان داشتم، یک پناهجوی افغان از قبل در بازداشتگاه  ( نظارتخانه )بوده و با انتقال این دو، اکنون 3 نفر پناهجو در بازداشت بسر می برند. اینطوری که معلوم است پولیس سویدن طرح گسترده بازداشت پناهجویان بدون مدرک اقامت را روی دست دارند، پناهجویانی که جواب ردّ گرفته اند باید خیلی محتاط باشند
شماره تماس با پناهجویان در بازداشت: 0767107496

همچنان نامهء مشابه از جناب رحمان دوست عزیز دگری مانیز مواصلت شده است

و بهمین شکل نامه و پیامهای تیلفونی از دستگیری پناهجویان در نظارتخانه های اداره مهاجرت در فلن و یولی به انجمن افغانها رسیده است 

دستگیری ها و دیپورت پناهجویان باید متوقف شود

سالانه هزاران کودک زیر ۱۸ سال افغان تنها سفر می‌کنند و به کشورهای اروپایی پناهنده می‌شوند. بزرگترین رقم کودکان پناهجوی تنها در دنیا از افغانستان میایند. کنفرانسی که در هفته گذشته در مورد مهاجرت افغان‌ها در دانشگاه استکهلم برگزار شده بود، خاطر نشان کرد که این روند در سال‌های آینده بیشتر خواهد شد. تعدادی از این کودکان بعد از گرفتن جواب منفی به درخواست پناهندگی خود، با اخراج اجباری رو به رو می‌شوند. برای ممکن ساختن پروسه اخراج کودکان تنهای افغان، دولت سویدن می‌خواهد مرکز پذیرایی  یا خانه کودک را در کابل ایجاد کند. محمود کشاورز، فعال در سازمان (  asylrörelse) در ملمو، که در این کنفرانس در استکهلم شرکت کرده بود، با این طرح دولت سویدن موافق نیست

سال گذشته بیشتر از ۳۵۰۰ کودک در سویدن درخواست پناهندگی دادند که بیشتر از نیمی این کودکان – ۱۹۴۰– افغان بودند. ولی محمود کشاورز به این ارقام باور ندارد و معتقد است تعداد کودکان تنها به مراتب بیشتر از این است.
نظر به قوانین بین المللی کودک، کودکان زیر ۱۸ سال باید توسط خانواده و یا دولت‌ها حمایت و محافظت شوند. کودکانی که نمی‌توانند در سویدن بمانند و در عین حال خانواده‌ای ندارند که به آن برگردند، یکی از چالش‌های بزرگ اداره مهاجرت سویدن و دیگر کشورهای اروپایی است. برای رهایی از این مشکل، دولت سویدن همراه با کشورهای ناروی، دنمارک، هالند و بریتانیا در تلاش هتسند مرکز پذیرایی برای کودکان تنها در کابل ایجاد کنند. پول این پروژه توسط اتحادیه اروپا پرداخته می‌شود و قرار است تا سال ۲۰۱۴ این خانه کودکان گشایش یابد.
مهاجرت افغان‌ها در طول نزدیک به چهار دهه اخیر، یکی از پیچیده‌ترین مهاجرت‌های دنیا است. مهاجرت کودکان تنها این اصل را بیشتر مبهم می‌کند. برخی از کودکان افغان در ایران و یا پاکستان متولد شده اند، شماری هم، در جریان جنگ‌ها و مهاجرت‌ها، تماس با خانواده خود را از دست داده اند و تعدادی هم اسناد هویت ندارند. فرستادن این کودکان به مرکز پذیرایی کودکان در کابل مسئله را پیچیده‌تر می‌کند.
ایجاد مرکز پذیرش کودکان تنها در کابل، نوعی برحق ساختن اخراج کودکان تنها است و کنار گذاشتن مسئولیت توسط سویدن. از یک طرف دولت سویدن به موجب فساد اداری در افغاسنتان، اسناد شناسایی و تذکره کودکان افغان را نمی‌پذیرد. از طرف دیگر این کشور با وزارت خارجه افغانستان، وزارت کار و امور اجتماعی و وزارت عودت مهاجرین، قراردادی امضا کرده و می‌خواهد این کودکان تنها را تسلیم دولتی کند که اسناد هویتی آن برایش قابل اعتبار نیست. این روش دولت سویدن و دیگر دولت‌های اروپایی سیاست دوگانه شان را در قبال کودکان پناهجو نشان می‌دهد.این کشورها می‌خواهند با نقض حقوق کودکان نشان بدهند که به حقوق کودکان احترام می‌گذارند.
باز شدن مرکز پذیرایی ار کودکان تنهای پناهجو یا خانه کودک در کابل، مورد انتقاد شدید سازمان‌های پناهجویی و دفاع از حقوق کودکان در سویدن قرار گرفته است. در آغاز، فعالیت‌ها در راستای این پروژه از طریق صفحه انترنتی گزارش داده می‌شد و مردم از روند کار این پروژه باخبر می‌شدند. اکنون این صفحه انترنتی بسته شده است. پیشبرد فعالیت‌های دو مرحله‌‌ای این پروژه در حال حاضر از نظر فعالین حقوق بشر و حقوق کودکان، پنهان به پیش می‌رود.

شکیلا عیدی زاده
بخش فارسی رادیوی بین المللی سویدن
shakila.edizada@sveriges

منبع  

http://sverigesradio.se/sida/artikel.aspx?programid=2493&artikel=5654506

 بسمه تعالیجناب آقای دکتر حسن روحانی

رئیس جمهور اسلامی ایران دامه عظمهاحتراما به استحضار می رساند که امنای دولت علّیه برای پناه جویان افغانی تا 15 شهریور ماه جاری ضرب الاجل تعیین کرده که می بایستی کشور را ترک نمایند. این البته نه نخستین باری است که ما اقدام به اخراج دسته جمعه افغان ها می نمائیم و نه یقینا آخرین بار خواهد بود. واقعیت تلخ آنست که پناه جویان افغانی ساکن ایران از هیچ حق و حقوق اسلامی، انسانی، اخلاقی و بین المللی برخوردار نیستند

حسب موازین بین المللی یک پناه جو ولو آنکه به صورت غیر قانونی هم وارد کشوری بشود بعد از آنکه تکلیفش روشن می شود، از کلیه حق و حقوقی که شهروندان آن کشور از آنها برخوردار هستند بهره مند می شود. اما متاسفانه در ایران چنین حقوقی برای پناه جویان افغانی بالمره وجود ندارد. یک پناه جوی افغانی که 10، 20 و یا حتی 30 سال در ایران زندگی کرده، در ایران ازدواج کرده و خانواده و مسکن و شغل دارند، در انتهای سال دهم، بیستم یا سی ام مثل آب خوردن از کشور اخراج می شود. هر انسانی ترجیح می دهد که در مملکت خودش زندگی کند. اگر ایرانیان به غرب می روند، یا افغانیان به ایران می آیند، از سر استیصال است. همه ما می دانیم وضعیت زندگی در افغانستان چگونه است. همه ما این را هم می دانیم که ایران نقشی در به وجود آوردن آن وضعیت نداشته. اما این هم یک واقعیتی است که یک پناه جوی افغانی پس از چند سال که در ایران به سر می برد، عملا صاحب یک زندگی می شود. همچنانکه قریب به سه میلیون ایرانی در کشورهای اروپایی، آمریکا، کانادا یا استرالیا هم بعد از مدتی صاحب زندگی می شوند. آیا این درست است که کشورهای غربی به واسطه اینکه مشکل بیکاری دارند، ایرانی ها و سایر پناه جویان را اخراج کنند که کار برای بیکاران خودشان ایجاد شود؟ کشورهای غربی که ناصبی، نصارا، بی دین، کافر، ملحد و صهیونیست هستند، نه تنها هرگز مشکلات و مسائل شان را با اخراج پناه جویان حل و فصل نمی کنند، بلکه همانطور که عرض شدمسلمان و غیر مسلمان در آن جوامع ملحد از همان حق و حقوقی برخوردارند که مردم خودشان. کجای این کار انسانی، اسلامی، و اخلاقی است که ما هیچ حقوقی برای پناه جویان افغانی که سال ها در ایرانی ها زندگی کرده اند، با اتباع ایرانی ازدواج کرده و کارو زندگی بهم زده اند قائل نیستیم؟ آیا کاری که اماراتی ها با ایرانی ها کردند و آنان را علی رغم آنکه سال ها در آنجا اقامت داشته و کار و زندگی به هم زده بودند، اخراج کردند، خیلی درست بود؟ جناب رئیس جمهور معزز، چه فرقی میان رفتار اماراتی ها با ایرانیان و رفتار ما با افغانی ها وجود دارد؟ به علاوه مگر برخی از مسئولین ما معتقد نیستند که جمعیت کنونی ایران می بایستی دو برابر شده و به 150 میلیون نفر برسد، پس چگونه است که ما چند صد هزار افغانی که هم نژاد، هم مذهب، و هم زبان خودمان هستند را نمی توانیم پذیرا بشویم؟ در حالیکه که در جوامع غربی یک پناه جوی ایرانی از همه حقوق مدنی برخوردار است، آیا این خفت آور نیست که در ایران افغان ها نمی توانندفرزندانشان را حتی به مدرسه بفرستند؛ نمی توانند یک دفترچه خدمات درمانی داشته باشند و بیمه شوند؛ به فرزندانشان که در ایران متولد می شوند شناسنامه نمی دهیم؛ ازدواجشان با ایرانیان را به رسمیت نمی شناسیم؟ حتی اجازه نمی دهیم یک حساب بانکی باز کنند. آیا ظلم و تبعیض نژادی از این بیشتر هم وجود دارد؟ رفتار ما با افغان ها از جمله اینکه حتی به آنان در برخی از شهرهایمان اجازه ورود نمی دهیم و آنرا با افتخار اعلام هم می کنیم، یاد آور رفتار اروپایی های قرون وسطی و آلمان نازی با یهودی ها ، و رفتار نژاد پرستان سفید پوست در آمریکا و آفریقای جنوبی دوران آپارتاید با سیاه پوستان است. استدعا دارم بجای خط و نشان و تهدید افغان ها ، ما هم همچون بلاد راقیه دنیا با پناه جویان مان حسب عهد و میثاق ها و ضوابط بین المللی رفتار نماییم. جمعی را مقرر بفرمایید تا برای نخستین بار بعد از سه دهه که سرنوشت پناه جویان افغانی در ایران از هیچ ثبات و امنیتی برخوردار نبوده و با یک مصاحبه، نطق یا تصمیم فلان مسئول وزارت کشور، یا کار و امور اجتماعی یا رئیس پلیس ، زندگی شان دچار طوفان و گرد باد می شده، از یک ثبات و امنیت و حد اقل موازین انسانی برخوردار شود. خدا می داند که زندگی افغان ها در ایران بجز درد و زجر خیلی چیز دیگری ندارد. جناب رئیس جمهور، کمک کنید کاری کنیم که بتوانیم بعنوان یک ایرانی در چشمان یک پناه جوی ستم دیده افغانی که تنها گناهش این بوده که در افغانستان بدنیا آ مده نگاه کنیم و سرمان را از خجلت به پایین نیفکنیم

ایام بکام باد صادق زیباکلامپانزده ام شهریور ماه یکهزار و سیصد و نود و دو

منبع: http://khabaronline.ir/detail/312310/weblog/3394

Hotade afghanska tolkar kan få asyl i Sverige
مترجم‌هایی که سال‌هاست برای نیروی نظامی سویدن درافغانستان کارمی‌کنند، به عنوان پناهجوی سهمیه‌ای درسویدن پذیرفته خواهندشد
این مترجم‌ها ازمدت‌ها پیش از دولت سویدن درخواست پناهندگی کرده بودند. آنها می‌ترسند که پس از بازگشت سربازان سویدنی از افغانستان، مورد انتقام نیروهای مخالف قرارگیرند. آنها که ازهم‌اکنون نیز مورد تهدید قرارگرفته‌اند، گفته اند که جانشان درخطراست و از آینده‌ی خود بیمناک هستند

اینک نمایندگانی از اداره کل امورمهاجرت، وزارت دفاع و همچنین وزارت امورخارجه و دادگستری (عدلیه ) به راه‌حلی رسیده‌اند تا آنها را به عنوان پناهجوی سهمیه‌ای به سویدن بیاورند. قراراست به وضعیت این مترجم‌ها که تعدادشان ۳۰ نفراست در خود افغانستان رسیدگی شود تا درصورت تایید وجود خطری ازسوی مخالفان، برای آنها مجوز اقامت درسویدن صادرشود
مسئول روابط‌عمومی اداره کل امورمهاجرت می‌گوید که چون نمی‌توان به دلایل امنیتی، امکان و یا موقعیت دیگری درخود افغانستان دراختیار این افراد قرارداد، به آنها اجازه داده می شود تا برای رهایی از وضعیت ناامنی که پس از خروج نیروهای نظامی سویدن از افغانستان با آن روبروخواهندشد به سویدن بیایند
بسیاری از این مترجم‌ها پیش ازاین از سویدن درخواست پناهندگی کرده‌بودند، اما به این دلیل که درخواست پناهندگی باید درداخل سویدن انجام شود، با آن مخالفت شده بود
ذبیح‌اله رشیدی که از چندسال پیش به عنوان ژورنالیست موفق به گرفتن اجازه‌ی اقامت درسویدن شده، ازجمله افرادی‌ست که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ مترجم نیروهای سویدنی درافغانستان بوده‌است. او در گفتگویی با رادیوی‌بین‌المللی سویدن، تصمیم دولت سویدن برای دادن اجازه‌ی اقامت به این مترجم‌ها را اقدامی ضروری و درست دانسته است

منبع از سایت پژواک

اصل گزارش از رادیوی سویدن

دوم جولای ۲۰۱۳ اندوه وغم جانگداز بر چهره های جوانان و فامیل های افغان ها در شهر گرمس سایه انداخته بود .هرکس از حادثهّ خودکشی سلیمه خانم افسوس و تاثرنشان میداد.شب دوم جولای ساعت ۱۲ شب که اکثریت افغانها فامیل ها و جوانان افغان به یکی از کمپ های شهر گرمس جمع شده بودند به یاد آروزوهای برده به گور خانم سلیمه شهیده میگفتند . اوبسیارمهربان بود،کم حرف بود ، خاموش و تنهابود ، از ۴طفل خورد سال خود جدا شده بود،سه ماه ونیم میگذرد که در سویدن قبول شده آمده بود.

بیچاره یک زن کم سواد با کلتور وطنی خودما آمده بود ، بسیار دق مانده بود به چهار طفلش که در ایران مانده بود همیشه فکر میکرد که از آنها جداشده بود،همیشه به یاد دوستان قدیمی و جگر گوشه های خود با زندگی در سویدن سازگاری نمی کرد در فکر پرواز به سوی آشیانه اش بود که در آن فرزندان دلبندش زندگی می کردند

ولی کسان دیگراندوه درونی خانم سلیمه مرحومه را درک نمی کردند. کمون به اومی گفت که برو مکتب ! او به مکتب و آموختن زبان علاقه نشان نمی داد، به علاقه ومیل او هیچ کس قدر نمی کرد ، زندگی بر او سخت بود ، همه دروازه های آروزویش را بسته فکر میکرد،زبان سویدنی را نمی دانست و نمی توانست بداند ، به مکتب رفتن در سن کهولت علاقه پیدا نکرده بود با کلتور و زندگی مهاجرت توافق نمی کرد. تمام روح و روانش را افسردگی گرفته بود.همیشه پشیمان و نادم به نظرمی رسید ، از زندگی نا راضی بود ، کسی به صدای قلب اش لبیک نمی گفت تنها بود ، در یک اطاق زندگی میکرد فقط یک پسر ۱۷ ساله اش که در کمپ زنده گی میکرد در اوقات فراغت خبرگیری او را می نمود دیگر کسی در حفظ و نگهداری این خانم افسر ده و تنها مسوول نبود. با وجود آنکه ادویه لازم از داکتر گرفته بود و مسوولین کمون شهر گرمس سویدن هم از حالت ناهنجار و ناسامان وی مطلع بودند کدام نفرمسوول باوی توظیف نکرده بود تا همیشه از وی مراقبت بکند مرحومه خانم سلیمه رضایی از شیوهّ زندگی وفضای دوروبرش به جان آمده نتوانست دیگران را نجات بدهد، با قربان کردن جانش خود را نجات داده و همه را تکان داد که در این دنیای زر و زورطبقاتی چه میگذرد . یکی از زندگی کردن به جان میاید و آن دیگر در غم جمع کردن سرمایه در تلاش خودن شیرهّ جان ده ها انسان بیچاره نیرنگ و تزویرمیکند .مرحومه خانم سلیمه زنگ خطرقانون منع خشونت علیه زنان را در جامعه سویدن که چقدر به حیات زنان اهمیت میدهند به صدا در آورد.
آیا خودکشی کردن یک کار آسان است؟ نه خیر بسیار مشکل است . اینکه خود انسان زندگی شیرین و دوست داشتنی خود را ختم میکند ، بسیار علت های زیاد دارد . هم علت های مادی وهم علت های معنوی شامل این وقایع میباشد که در این جا امکان ندارد که این دو مسئله مهم را با خودکشی خانم سلیمه رضایی مورد تحلیل و ارزیابی قرار بدهیم .
هیئت رهبری انجمن کلتوری افغانها از شهر کارلستاد سویدن با شنیدن این حادثه غم انگیز برای در یافت عوامل و ابراز تسلیت به افغانان اطراف این واقعه به همان روز در شهر گرمس رفته مراتب همدردی و غم شریکی انجمن را به همه وطنداران آن منطقه ابراز نمودند . و همچنان هیئت رهبری انجمن در مراسم سوگواری در شهر گرمس در مورد زندگی مهاجرین ، پرابلم ها ، وحدت و هم آهنگی افغانها در هر شرایط مطالب ضروری را بیان نمودند .

گزارشګرانجمن کلتوری افغانها
در شهر گرمس سویدن