مناظره کنندگان : مسوولیت اساسی بعهده اعضای پارلمان(سویدن ) قرار دارد.

این یک مقاله مناظره ای است و دیدگاه نویسندگان را بیان میکند ونه نظر روزنامه را .

مناظره . احزاب سوسیال دموکراتها (S ) ، محیط زیست( MP) ، مرکز( C) و لیبرالها ( L)دریک مبارزه تب الود شان با زمان ، در کاوش ها و تلاشهای شان بخاطر ایجاد نیروی محرکه دموکراتیک وسطی ادامه میدهند تا از انتخابات اضافی ( پارلمانی )  اجتناب صورت گیرد.

روند بطی و تماس های عبور از بلوک ( سیاسی ) مورد انتقاد قرار گرفته است. اما این در واقع، دموکراسی در عمل است و هدف آن بقول های انی لووف (Annie Lööf) و یان بیورکلوند(Jan Björklund)  ”یک انتخاب تاریخی” است: به یکبارگی علیه افراط گرایی مقامت نمودن ، حفاظت از جامعه رفاه وبه پا ایستادن بخاطر بشریت است.

به طور موازی، مقامات سویدنی اقداماتی را انجام می دهند که پیامدهای نامطلوب و فاجعه بار برای هزاران تن از کودکان و نوجوانان پناهجو افغان را ببار می آورد. در نهایت، این فعالیت منجر به خودکشی در سویدن و خطر مرگ و زندگی در افغانستان می شود.

آنها به عنوان پناهنده گان جنگ ( به سویدن ) آمدند و در ابتدا با گرمی و اظهار همدردی استقبال شدند.

”اما با گذشت سالها فیصله های رد(دیپورتی) شروع شد و جوانان به سن 18 سالگی رسیدند. آنها از اقامتگاه شان بیرون رانده شدند ، و  خانه های فامیلی (familjehem) قابل پرداخت عواید شانرا را از دست دادند. ما و اطفال ما آنها را دوست داریم و آنها ما را  . از دست دادن آنها مانند از دست دادن فرزندان خودمان است. بسیاری از جوانان  به کشورهای دیگربا قوانین نه چندان سخت   فرار می کنند تا از اخراج به خطرات در افغانستان نجات یابند. انجیلا بیریستروم (Ingela Bergström) ، یوانا اوگرین (Joanna Ågren) و برخی از خانواده های داوطلب مینویسند که   ” در مدت زمان انتظار برای پاسخ ،  آنها در خیمه ها در پاریس، در زیر پل های آلمانی و در اسکله های بلژیکی می خوابند ”

 بدینگونه هزاران خانواده سویدنی  منشعب شدند. و سویدن  یک نیروی کارجذب شده و توجیه شده آینده  را که جامعه ما به آنها نیاز دارد، از دست می دهد.

این همه  ”زیرنام قانون”، با استدلال های قطعی از نوع ”یک بلی بالاخره  یک بلی است ، و یک نی  بالاخره یک نی است ” و ”جایی  ما باید یک محدودیت زمانی را وضع کنیم ” رخ میدهد. و بدینگونه  فرهنگ قدرت و اقتدارادارات  ایجاد می شود که استثناات انسانی را غیر ممکن می سازد،  به واقعیت های جدید، هم در افغانستان و هم در دوسیه های انفرادی ، با نقض کنوانسیون حقوق کودک و به سایر موافقت نامه های بین المللی بشردوستانه توجه صورت نمیگیرد.

این چگونه میتواند درکشورمارخ دهد  که در طول سال ها بسیاری از پناهندگان جنگ را پذیرفته است ؟ در طول جنگ جهانی دوم، 300 هزار پناهنده به سویدن  آمدند. بین سال های 1984 و 2003، طبق گزارش (UNHCR  ) کمیشنری عالی ملل متحد در امورمهاجرین 458880 نفر برای پناهندگی در سویدن  درخواست دادند. بیشتر از یوگسلاوی سابق و همچنین از ایران 40407 نفر و از عراق 49461 نفر بوده است.

فشار در دهه 1990 حداقل مثل امروز بزرگ  بود،  ما هم  نرخ بیکاری و تورم بالا داشتیم  که توسط نیروهای افراطی راست گرا مورد استفاده قرار گرفت و سبب تشکیل دموکراسی جدید   

 ( Ny Demokrati)  شد. بسیاری از این پناهندگان به کشورهای خود بازگشت نمودند ، در حالی که دیگران در میهن جدید خود باقی ماندند.

انکشافات  در افغانستان باید پایه ای برای چگونگی شکل گیری سیاست های پناهندگی امروز ما باشد. در کشور تنها یک جنگ جریان ندارد، بلکه دوجنگ جریان دارد . به گفته رود نوردلند(Rod Nordland) که از سال 2001 بدینسووقایع افغانستان را دنبال کرده است، یکی آن  جنگ  که  تحت رهبری ایالات متحده با طالبان است، دیگری جنگ بین حقیقت و دروغ است.

در  جنگ اول  ، در  تابستان سال گذشته  حدود 40 شاگرد مکتب در شهر غزنی در هوا منفجر شدند. سرکها  ها و رودخانه ها بااجساد پر شده بودند، در حالی که دو واحد اردوی افغانستان تا  مرد آخر از بین رفتند. در جنگ دوم، حکومت افغانستان و فرماندهی امریکا ادعا می کردند که این حادثه هیچ اتفاق نیفتاده و یا اینکه آنقدر هم بد به نظر نمیرسد.

فقط در روز سوم، رئیس جمهور غنی را از حادثه مطلع ساختند. بعدا او خود در محل گفت که طالبان کنترول شهر را بدست گرفته و تقریبا در همه محله های شهر مالیات را جمع آوری و بدست آوردند.

این دو جنگ در افغانستان بالای ما  درسویدن تاثیر مستقیم مینماید.

سویدن  در جنگ اول با مشاوران خود در تحت رهبری امریكا بدون استراتیژی خود مشاركت می كند. در این جنگ ما سربازان سویدنی  را از دست داده ایم. در جنگ دوم، که در برابر حقیقت جریان دارد ، مقامات سویدنی  به تمام اتباع خود توصیه میکنند که از تمام سفرها  به افغانستان صرف نظر کنند در حالی که مقامات همچنان به فرستادن پناهندگان از جنگ را به مناطقی که احتمالا(به اصطلاح ) امن در افغانستان می نامند، ادامه می دهند.

پژوهشگران موسسه علمی در اوپسالا بنام برنامه کمپیوتری مناقشات (konfliktdataprogram ) در دسمبر سال 2018 اعلام داشتند که مرگبارترین جنگ در جهان در افغانستان جریان دارد و دیگر در سوریه  چنین جنگی وجود ندارد . تعداد کشته شدگان در جنگ در سال 2017  به حدود 19000 نفر رسید و در سال 2018 تعداد کشته شدگان در جنگ افغانستان از 20000 تجاوز خواهد نمود. این بلند ترین ارقام است که از سال 1989 بدینسو  ذریعه  کمپیوتر دریافت شده است.

از بهار 2017، زمانی که هفت نفر در افغانستان کشته شدند و چندین نفر ربوده شدند، کمیته بین المللی صلیب سرخ (ICRC)  بازگشت به کشوررا توصیه کرده است. ”اگر من فقط از دیدگاه بشردوستانه ببینم، تصویر ما این است که افغانستان در یک وضعیت بسیار و بسیار دشوار قرار دارد. یواس داکورد(Yves Daccord )، سرمنشی سازمان ملل متحد دربرنامه تلویزیون سویدن Agenda دستور کار( درسال 2017 گفت :

”در هیچ جای  افغانستان مناطق امن وجود ندارد. از آن زمان تا حال وضعیت بطور چشمگیر به وخامت گرائیده است.

کمیته سویدن برای افغانستان (SAK) دیدگاه مشابه کمیته بین المللی صلیب در مورد افغانستان دارد. هر دوی آنها بیش از 30 سال تجربه فعالیت در کشور( افغانستان ) دارند.

کمیته سویدن برای افغاستان (SAK ) معتقد است که ”بازگشت  خانواده ها، جوانان بدون همراه بالغ و یا طفل با  شبکه های اجتماعی ضعیف در افغانستان امروزغیر منطقی است”.      پناهندگان جنگ ناامید تحت شکنجه های تدریجی روحی  قرار می گیرند، اینها بهمان پیمانه که متناقص اند غیرعقلانی نیز میباشند. این سویدن نیست که ما – و جهان خارج – آنرا می شناسیم.

.اگر اراده سیاسی وجود داشته باشد ما باید و یا میتوانیم کار های بیشتر و بهتر انجام دهیم

این امرکه سیاست فعلی را تغییر بدهد  از صلاحیت اداره مهاجرت یا محکمه در امور مهاجرت بالاتر  میباشد . عفو عمومی یا توقف دیپورتی ها  به تصمیمات جدید در پارلمان سویدن  نیاز دارد.

در وضعیت کنونی مسوولیت اساسی بعهده احزاب پارلمانی قرار دارد . اقدامات آنها می تواند نقش  تعیین کننده را برای بسیاریها  در مساله زندگی و مرگ ایفا نماید.

تا زمانی که ICRC و SAK تمام افغانستان را به عنوان کشور ناامن  برای بازگشت تشخیص می دهند ، ضروری است که اخراج ها متوقف شوند.

مسئولیت سنگین بعهده اداره مهاجرت قرار دارد تا یک  تحلیل دقیق و عمیق وضعیت در افغانستان را انجام دهد. در این وضعیت  مسئولیت اداره است اطلاعات خود را در مورد وضعیت امنیتی در سرتاسر کشورهمیشه تازه و نو بسازد  و در صورت رد شدن  دوسیه های فردی بطور انتقادی عواقب آن را مورد بررسی قرار دهد. برداشت ما اینست که چنین اقدامی اکنون صورت نمی گیرد  .

تجزیه و تحلیل اداره  مهاجرت تصویر بسیار کمرنگ و ساده ای از وضعیت جنگ ( در افغانستان ) را میدهد، که عمدتا پیامدهایی برای فرد را نادیده می گیرد.

اداره مهاجرت باید تجزیه و تحلیل خود را از وضعیت امنیتی در افغانستان عمیقترو قویتر بسازد  و اطلاعات و مستندات گسترده بین المللی را که به وضوح نشان می دهد که کشور به طور کلی زون ناامن  میباشد.

جنگ در افغانستان یک جنگ طولانی است که توسط دخالت خارجی و تضاد های داخلی ایجاد شده است. جنگ افغانستان که به زودی در دهه پنجم خود قرار میگیرد  بدون پیروزی وبدون  نشانه های  از حکومتداری دموکراتیک  در کشورادامه دارد. فقط خود افغان ها می توانند صلح پایدار ایجاد کنند..

به همین دلیل یک سیاست پناهندگی واقع بینانه  وانساندوستانه برای افغانستان نیز نیاز به یک تفریح ( توقف موقت )انسانی بخاطر اخراج ها دارد تاوقتیکه  خود  افغانستان حاضر و آماده پذیرش اتباع شان  در همکاری با سازمان ملل متحد و جامعه بین المللی گردد .

نویسندگان مقاله مناظره یی:
Pierre Schori سیاستمدار و دیپلومات مشهور سویدن
Birgitta Engblom Danielsson
Maud Edgren Schori
Staffan Engblom

یکتعداد دیگر که زیر مقاله امضا کرده اند خانه های فامیلی بوده که بطور داوطلبانه حمایت نمودند

ترجمه از نسیم سحر

12.01.2019

استاکهولم

اصل مطلب  در روزنامه افتون بلادت چاپ سویدن در صفحه مناظره چاپ شده است .

https://www.aftonbladet.se/debatt/a/p6aQaG/stoppa-utvisningarna-till-krigets-afghanistan

الماس که یک پسر سیزده ساله و یتیم است به عنوان یک بردۀ جنسی زندگی میکند.
الماس یک پسر سیزده ساله و یتیم است. او از مدت سه سال به این طرف توسط حامد که 24 سال عمر دارد و به صفت گارد امنیتی ایفا وظیفه میکند مورد سوء استفاده جنسی قرار میگیرد. حامد در بدل مسکن، لباس و غذای که به الماس میدهد از او بهره برداری جنسی میکند. حامد میگوید هنگامیکه بچه ها ریش و بروت بکشند ، ما آنها را رها میکنیم . عمل ” بچه بازی ” یک عنعنه است که در افغانستان به ارتکاب آن کسی جزا نمی بیند[در حقیقت در افغانستان این عمل ناجایز جرم شمرده نمیشود_ ا س . ].

الماسمیگوید زمانی که نُه سال عمر داشت والدینش، هر دو به دلیل مریضی چشم از جهان بستند. او میگوید:

ـ آنها مرا لت و کوب میکردند. برادر بزرگم مرا لت و کوب میکرد. من دیگر نمیخواستم در منزل باقی بمانم.

به همین دلیل او سه سال قبل از منزل فرار نمود.

الماس یک پسر لاغر است که قدش تا سینۀ حامد میرسد. او یک جمپر بزرگ چرمی به تن داشته و خودش را در داخل آن مخفی نموده است. او یک شال نسواری روشن را روی سر و چهره اش پیچانیده است. طوری که فقط قسمت اندکی از چشم های سیاه اش قابل دید میباشد.

تا جایی که موضوع به لت و کوب پسران در خانواده ارتباط میگیرد آنها در مقایسه با دختران دارای آزادی بیشتر برای ترک گفتن خانه میباشند. وقتی آنها خانه های شان را ترک گفتند به روی جاده ها جاگزین گردیده، بعضاَ وادار میگردند برای امرار معیشت به گدایی، دزدی یا هم فروش چرس و دیگر مواد مخدر برای باند های جنایتکار رو آورند.

حامد، الماس را را در روی جاده پیدا نموده سپس او را با خود به خانه برد. حامد با خوشی میگوید برای الماس همه چیز میدهد. او میگوید:
ـ اینکار (بچه بازی) سرگرمی دلخواۀ من است. من عاشق پسران هستم.

مردان قدرتمند ـ جنگسالاران، نظامیان، افراد پولیس و حتی دیگر مردان پولدار از پسران برای خوشگذرانی خود استفاده می نمایند. برخی از مردان این پسران را نزد خود نگه میدارندبا آنها همبستر میشوند، مانند حامد. برخی دیگر پسران مذکور را برای محافل شان به کرایه میگیرند. آنها به پسران مذکور لباس های دخترانه پوشانیده آنها را مانند دختران آرایش نموده و از آنها برای رقص و سرگرمی در محافل خود استفاده میکنند. سپس در ختم محفل مردان میتوانند با این ”پسران دخترانه پوش” سکس داشته باشند.

در افغانستان مردان و زنانی که با هم قرابت خاص نداشته باشند و یا هم با هم ازدواج نکرده باشند، جدا از هم زندگی میکنند. حتی احوالپرسی میان زنان و مردان مجرد میتواند پخش شایعات منفی در مورد آنها را در پی داشته باشد. به همین دلیل دسترسی به زنان خیلی محدود بوده و معمول آنست تا زنان با زنان و مردان با مردان معاشرت نمایند.

معاشرت مردان با پسران ساده بوده، زیاد جالب توجه واقع نمیگردد و در مقایسه با معاشرت با یک دختر کمتر خطرناک میباشند. اگر یک مرد یک دختر را بدون اجازۀ خانواده اش به ملاقات دعوت نماید میتواند به دلایل ناموس داری جانش را از دست بدهد. البته چنین یک اجازۀ صرفاَ در صورتی صادر میگردد که مرد مذکور با آن دختر ازدواج نماید.

حتی محافل ازداوج نیز از نظر جنسیتی به شکل مجزا برگزار میگردد، یعنی زنان و مردان در سالون های جداگانه حضور میداشته باشند. مردان میتوانند با هم برقصند. مردانی که ”بچه” دارند میتواند آنها را با خود به محافل آورده و آنها را برقصانند:

ـ آن مردی که ”بچه” اش از دیگر ”بچه ها” بهتر برقصد از طرف دیگر مردان پول بدست میآورد.

من پسران را ترجیح میدهم

حامد نمی خواهد ازدواج کند. به باور او ازدواج نمودن خیلی گران تمام میشود. ازدواج حداقل 70000 کرون مصرف دارد. او همچنان به زنان و دختران علاقه نیز ندارد. او در حالی که به علامت نفی دستش را تکان میدهد میگوید:
ـ من پسران را ترجیح میدهم. او (الماس) در مزرعه کار میکند، میوه می فروشد و شب ها ما با هم میخوابیم. این کار شخصی ماست و به کسی دیگری ارتباط ندارد.

حامد بوت های New Balance-springskorکرمچ سفید جدیدش را روی زمین بایر کشیده میگوید:
ـ همه در این مورد میدانند، حتی پولیس. بیست فیصد مردان قریه ”بچه باز” هستند. این عملی است که از قلب ما سرچشمه میگیرد.

این که یک مرد با یک پسر رابطه جنسی داشته باشد در فرهنگ افغان ها همجنسگرایی محسوب نمی شود. این موضوع تا زمانی که صرفاَ منحصر به رابطه جنسی باشد، نه زناشویی افراد همجنسگرا،برعکس میتواند باعث ارتقا موقف مرد گردد.

همچنان تجاوز نمودن بالای یک پسر در مقایسه به تجاوز بالای یک دختر، یک عمل کمتر شرم آور تلقی میگردد. هرگاه یک مرد بالای یک دختر باکره تجاوز نماید هر دو با خطر مرگ روبرو میشوند. در حالی که به مردانی که با پسران این کار را انجام میدهند اصلاَ جزا داده نمیشود. برعکس این موضوع میتواند از نگاۀ اجتماع یک موفقیت شمرده شود. از آنجایی که داشتن ”بچه” ایجاب مصرف را میکند، داشتن بیشتر از یک ”بچه” نشانۀ مردانگی به شمار میرود. مردی که بیشتر از دو ”بچه” دارد ثروتمند محسوب میگردد.

با یکدیگر ازدواج میکنند

اگر روزی حامد برای خشنود ساختن والدینش ازدواج نماید ـ ممکن ده سال بعد ـ در آن حالت نیز او در کنار خانمش، بچه ها را با خود خواهد داشت. او میگوید:
ـ زن صرفاَ برای خانه است. یک دوست من، دو زن و سه ”بچه” دارد. زنان این مطلب را میدانند.

حامد میگوید در قندهار شهر جنوبی افغانستان که زمانی مرکز طالبان بود، مردانی وجود دارند که با هم ازداوج می نمایند.

ـ آنها با هم نکاح نموده و این موضوع را درج نکاحنامه نیز می نمایند ولی این موضوع شکل رسمی را به خود نگرفته صرفاَ در میان خود شان باقی می ماند. 
حامد زمانی که 19 ساله بود به داشتن روابط جنسی با پسران آغاز نمود. 
ـ این زمانی بود که به کمایی نمودن پول آغاز نموده بودم.

حامد با آن عده از ”بچه” هایش که بزرگ شده اند دیگر کدام رابطه ندارد. او میگوید:
ـ زمانی که پسران ریش و بروت در میآورند ما آنها را ترک میگوییم، این یک قانون است. به همراه داشتن یک بچۀ بزرگسال مشکل است و به همین دلیل ما نمی خواهیم آنها را در هنگامی که بزرگ شده اند با خود داشته باشیم.

زمانی که طالبان در سال 1996 در افغانستان یک امارت اسلامی را ایجاد نمودند، ”بچه بازی” را نیز ممنوع اعلام کردند. آنها به تفسیری از قرآن اشاره نموده میگویند جزا برای رابطۀ جنسی میان افراد همجنس اینست که مردان مذکور باید در زیر یک دیوار قرار داده شوند و سپس دیوار مذکور بالای آن غلطانده شود. 
اما بعد از تهاجم امریکا بالای افغانستان در سال 2001 ”بچه بازی” بار دیگر رشد نمود. البته با وجود آن که قوای نظامی امریکا از سوء استفادۀ جنسی از پسران، حتی در مراکز نظامی مشترک شان با افغانها، نیز آگاهی داشتند.

گزارش محرم ساخته میشود

در یک گزارش که توسط SIGARیا ادارۀ سرمفتش ویژه برای بازسازی افغانستان ارائه گردیده مجموعاَ با 37 شخص و سازمان مصاحبه صورت گرفته است. در این گزارش 24 تن تصدیق نموده اند که آنها از سوء استفادۀ جنسی کودکان توسط نیرو های امنیتی افغان، آگاهی داشتند. آنها معلومات در این مورد را یا از خود قربانیان این حوادث شنیده بودند و یا هم از افرادی که شاهد این موارد بودند. پاسخی که در این مورد ارائه میگردید این بود که ”بچه بازی” یک ”مسئلۀ خاص فرهنگی” در افغانستان میباشد!!.

این گزارش که در ماۀ دسمبر سال 2016 نشر گردیده بود بنابر محتوای حساسی که داشت محرم اعلام گردیده و توصیه شد تا سال 2042 همچنان محرم باقی بماند.

اما روزنامۀ نیویارک تایمز در سال 2018 در یک مقاله از این گزارش پرده برداری نمود. در این مقاله از چگونگی مصون بودن مردانی که دارای میل جنسی به کودکان میباشند، از جانب قوای نطامی امریکا اشاره شده بود. این گزارش نشان میداد که افرادی که محاکمه شده بودند، آن نظامیان افغان نبودند که از پسران به عنوان برده های جنسی استفاده میکردند بلکه افراد دستگیر شده آن عساکر امریکایی بودند که در برابر این کار از خود مخالفت نشان داده بودند. به این عساکر از طرف قومندان های شان دستور داده شده بود تا این پدیده (بچه بازی) را نادیده بگیرند.

یک تورن از قوای خاص امریکا به اسم Dan Quinn پس از آن وظیفه اش را ترک گفت که مشاهده نمود چگونه یک پسری که روی یک تخت خواب با زنجیر ها بسته شده بود، مورد تجاوز جنسی قرار میگرفت. او برای رهایی پسر مذکور وارد برخورد فزیکی با شخص متجاوز گردید. این تورن امریکایی در مصاحبه با روزنامۀ نیویارک تایمز در مورد آن حادثه گفته است ”ما افرادی را به قدرت رساندیم که کار های بدتر از طالبان را انجام دادند”.

همچنان گزارشاتی نیز وجود دارد که آن عساکر نیرو های خاص امریکایی که در برابر ”بچه بازی” مقاومت نموده اند، توسط افغان ها به قتل رسیده اند.

نظر به قانون امریکا اگر نیرو های نظامی یک کشوری که امریکا با آن کشور همکاری نظامی دارد جرایم بشری را مرتکب شوند، مانند نگهداری پسران به عنوان برده و تجاوز جنسی بالای آنها، در آن صورت باید همه کمک های اقتصادی نظامی امریکا با کشور مذکور قطع گردد. اما در کنار آن، قانون دیگری نیز وجود دارد بنام the notwithstanding clause . این قانون با وصف همه چیز به تداوم کمک های نظامی دستور صادرمیکند.

گزارشی که توسط SIGAR تهیه شده است نشان میدهد که در موارد فوق معمولاَ از همین قانون اخیرالذکر پیروی گردیده است.

اشرف غنی رییس جمهور افغانستان در سال 2015 اعلام نمود که برقراری ارتباط جنسی با کودکان یک عمل ممنوع میباشد. اما باوصف آنهم مواردی مشاهده نشده است که افراد به این جرم محاکمه شده باشند.

پسران نمیخواهند خود شان شاهدی بدهند زیرا از این کار شرم دارند. از طرف دیگر سیستم قضایی افغانستان نیز آلوده به فساد و ناکارا میباشد، خصوصاَ در اطراف. زیرا در آنجا بزرگان اقوام و جنگسالاران بدون مداخلۀ نیرو های دولتی حاکمیت دارند. 
از مردان افغان در مورد دلیل داشتن رابطۀ جنسی با پسران پرسیده شده است و آنها جواب های مختلفی را ارائه نموده اند:
سکس از راۀ مقعد با زن نمی تواند یک گزینه باشد. زیرا در این حالت به ممنوعیتی که در قرآن وجود دارد اشاره میشود. 
اما حامد که همیشه خود را نزدیک الماس نگهمیدارد دلیل دیگری دارد او میگوید عاشق پسران است.
نوت : الماس یک اسم مستعار بوده اسم حقیقی پسر مذکور چیزی دیگریست.
ترجمه و تلخیص از احمد ضیا دانش 
منبع خبر 
https://www.expressen.se/…/foraldralosa-almas-13-lever-so…/…

انجمن افغانها درسویدن که همواره کوشیده است زمینه سازخوشی ولبخند برلبان هم میهنان عزیزباشد، اینبارنیزبا برگزاری شب یلدا( شب چله ) در رستورانت سلطانی توانست این نیت خوب را ثابت بسازد.

محفل یکشنبه شب ۲۳ دسمبراز ساعت 18.00 الی 23.00 در رستورانت سلطانی واقع سولینتونا به اجرا در آمد.

در این محفل که شعرای نامی کشور آقایان پروفیسورعبدالحکیم شرعی جوزجانی و محمد شریف سعیدی و همچنان شاعر و رمان نویس ایرانی آقای محسن نیکو منش حضور داشتند، محفل با بیانیه ای افتتاحیه آقای نسیم سحر رئیس انجمن افغانها آغاز گردید.

آقای سحر در جریان صحبت خود از حضور شاعران، جناب آقای فرخاری مستشار  سفارت افغانستان وجناب آقای فرزام سرقونسول سفارت افغاستان و همکاران شان  و سایر دوستان که از راه های دور و نزدیک تشریف آورده بودند قدردانی نموده و خیر مقدم گفتند.

محفل که زیر عنوان ”شعر و غزل ” برگزار شده بود ضمن قرائت اشعاری از آقایان جوز جانی و سعیدی با غزلسرایی هنرمند خوش صدا و شیرین بیان آقای مجتبی محب تا پاسی از شب ادامه یافت و مورد استقبال حاضرین قرار گرفت. مجتبی محب با اولین آهنگ از ساخته های خودش با استفاده از چامه  حافظ  آغاز نمود وبا آهنگ دلپذیر استاد اولمیر ” دا زمونژ زیبا وطن ” ختم نمود.

گفتنی است که 95 درصد اشتراک کنندگان برنامه شب غزل را خانواده ها تشکیل میدادند.

در ضمن باید یاد آوری گردد که گوینده محفل آقای میوند جان ( با تسلط درهر دو زبان : دری وپشتو)  و فلمبردار محفل آقای نجیب امانی که از فاصله های دور تشریف آورده بودند و به محفل زیب و زینت خاص بخشیدند.

انجمن افغانها از همه شرکت کنندگان محترم محفل، آواز خوان محفل مجتبی محب، قیس جان طبله نواز، آقای میوند ، آقای نجیب امانی ، رستورانت سلطانی با سرویس غذای لذیذ افغانی و تمام دست اندرکاران محفل ابراز امتنان مینماید.

قابل یاداوری است که فلم مکمل این محفل  بعدا نشر خواهد شد.

گزارش از خ. ف