وضعيت افغانستان

جان مادر با صداى کودکانه معصوميت ات را فریاد بزن.

به دنیا بگو به نامردی انتخابت کرده است.

بگو که کودکی بیش نیستی، ولی چون سربازی به جنگ رفته ای،

 و در سنگرت از دوستت مورد هدف قرار گرفته ای،

نازنینم دردت را فریاد بزن.

لبخند شیرینت را قربانی این قربانگاه نکن، لبخندت را جسارت می‌داند.

شیرینم او درک نمیکند که تو بازی جنگ را بلد نیستی.

نازنین مادر،

 گوش دنیا صدای خفته در گلوی تو و نغره های سیاه او را در کنج خانه نمی‌شنود.

فریاد کن جان مادر، و معصیتت را به گوش دنیا برسان،

بگو که پوست چون گلبرکت جای تازیانه نیست و استخوان‌های نازک و شکستنی ات قدرت لگدمال شدن را ندارد.

بگو که من کودکی بیش نیستم یک کودک……..

 از خودت نه! از درد دیواری بگو که به او کوبیده میشوی،

شاید دلش به حال دیوار بسوزد.

نه ،  نگو که دلت محبت می‌خواهد، دلت آغوش و آرامش میخواهد، شاید نوازشی شده آرزویت.

 شرمنده ام برای کبودی هایت،برای درد هایت، برای ترسهایت، برای ناله های  که در گلو خفه شان کردند،

کودکم ! دنیا ، شرمنده ات هست،

همسایه هایت شرمنده ات هستند که صدای دردت را میشنوند و دم نمی‌زنند.

نمیدانم روزی که بزرگ شوی چگونه دلت برای کودکی ات تنگ شود، آیا دلت برای شکنجه گاهت تنگ خواهد شد؟؟؟

امروز من صدایت میشوم و دردت را فریاد میزنم.

                    نویسنده: يسنا

از چند روز به این سو تصاویری در صفحات اجتماعی دست به دست می‎شوند که در آن برخی افراد ادعا می‎کنند که ابراهیم عابد ممثل یکی از برنامه‎های انتقادی و طنزی مواد نشه آور استفاده کرده‎است.

این ویدیو که در تاریکی شب با تیلفون موبایل ضبط شده ابراهیم عابد و چند مرد ملبس با کورتی پلنگی را نشان می‎دهد که در آن این مردان با برخورد توهین آمیز ادعا می‎کنند که آقای عابد مشروب الکولی نوشیده‎است.

در این ویدیوی یک و نیم دقیقه یی یکی از افراد صدا می‎زند که ضبط این ویدیو دست آورد آنان است و از عابد می‎خواهد صحبت کند اما عابد گپ نمی‎زند.در اخیر ویدیو دو تن دیگر این کار را نادرست خوانده و می‎خواهند ضبط ویدیو توقف یابد.

ابراهیم عابد پس از نشر این ویدیو، در صفحه فیسبوک خود نوشته که ویدیوی یاد شده  به چند سال پیش بر می‎گردد.

به گفته وی، چند سال پیش برخی دوستانش او را به یک مهمانی در ولسوالی پغمان کابل دعوت کردند و در غذایش مواد نشه آور مخلوط کرده و سپس از وی ویدیو گرفتند.

عابد روز سه شنبه «۱۵حوت۱۳۹۶» از طریق فیسبوک خود ویدیویی را نشر کرد و در آن گفت، این ویدیو نمایانگر شخصیت واقعی وی نیست.

وی افزود:

”ویدیویی که در این روزها نشر شده برای من بسیار اذیت کننده‎است، اگر این ویدیو شما را ناراحت کرده متاثر هستم، این ویدیو مربوط سال‎های پیش است و نشان دهنده شخصیت واقعی من نیست، این ویدیو مانع کارم شده نمی‎تواند و وعده می‎دهم که مثل همیشه با تعهد و با پاکی به کارم ادامه می‎دهم.”

ابراهیم عابد از چند سال به این سو در برنامه انتقادی و طنزی شبکه خنده که از طریق تلویزیون خصوصی طلوع به نشر می‎رسد، ممثل است.

عابد در این برنامه تلویزیونی در برخی موارد در چهره برخی مقامات دولتی و سیاسی ظاهر می‎شود که بیشتر انتقادی است.

قتل، لت و کوب و برخوردهای اهانت آمیز از مواردی بوده‎اند که پیش از این برخی خبرنگاران و یا کارمندان رسانه‎ها در افغانستان با آن روبرو بوده‎اند.

اما ظاهرا نشر این ویدیو که در آن برخی افراد به یکی از ممثلین افغان برخورد توهین آمیز می‎کنند، کم پیشینه خوانده شده‎است.

سید آقا فاضل سانچارکی معین نشراتی وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان روز سه شنبه به رادیو آزادی گفت، عاملین ضبط این ویدیو باید مجازات شوند.

وی افزود:

”خواهان بررسی جدی و روشن شدن ابعاد این قضیه هستیم، وقتی که قضیه روشن شود اگر کسانی مسبب این واقعه باشند باید تحت پیگرد قرار گرفته و مجازات شوند.”

نجیب دانش سخنگوی وزارت داخله در صفحه فیسبوک خود نوشته که برای بررسی این ویدیو به نهادهای کشفی و قوماندانی امنیه ولسوالی پغمان هدایات لازم داده شده‎است.

نهاد حمایت از رسانه‎های آزاد افغانستان یا «نی» نیز با نشر یک اعلامیه خواهان مجازات کسانی شده‎است که این ویدیو را ضبط و نشر کرده‎اند.

گزارش: نصرت پارسا

منبع: سایت رادیوی آزادی

تاپی ( TAPI)یک پروژه چند شاخه‌ای است که برعلاوه انتقال گاز،  فایبر نوری، خط آهن و انتقال برق را نیز شامل می‌شود. ”افغانستان که در این پروژه نقش محوری دارد در صدد بهره برداری‌های بزرگ از این طرح است و هرات که کم کم دارد به یکی از مهمترین قطب‌های اقتصادی این کشور مبدل می‌شود”. توجه تانرا به مقاله محمد قاضی زاده خبرنگار بی بی سی چلب میداریم :

محمد قاضی‌زاده

تاپی،طرح انتقال گاز ترکمنستان از مسیر افغانستان به پاکستان و هند، پروژه‌ای است که منافع اقتصادی چهار کشور مهم منطقه را گره می‌زند. این پروژه به اعتبار هزینه و اثرات کلان اقتصادی، فرهنگی و حتی امنیتی آن در سطح منطقه، با شماری از پروژه‌های بسیار کلان و معدودی که در سایر نقاط جهان تا اکنون اجرا شده است قابل سنجش و مقایسه است.

افغانستان که در این پروژه نقش محوری دارد در صدد بهره برداری‌های بزرگ از این طرح است و هرات که کم کم دارد به یکی از مهمترین قطب‌های اقتصادی این کشور مبدل می‌شود، نخستین ولایتی است که با خروج لوله گاز تاپی از ترکمنستان، کار هدایت جریان گاز را به سوی دیگر ولایتها و دو کشور هند و پاکستان و دیگر منطقه به عهده می‌گیرد.

هرات که بیش از سیصد کارخانه فعال صنعتی دارد، صنعت‌کاران آن پیوسته از کمبود یا ضعف انرژی شاکی بوده‌اند. شاید نخستین نوید تاپی در این زمینه، برای سرمایه گذاران و صنعت کاران هراتی بیشتر از دیگر طیف‌ها و طبقات، گوشنواز باشد.

خط لولۀ تاپی سالانه ظرفیت انتقال ۳۳ میلیارد متر مکعب گاز را به سه کشور افغانستان، پاکستان و هند دارد.

• مرحله اول پروژه تاپی در افغانستان ’تا یک سال تکمیل می‌شود’
• پروژه ’تاپی’؛ گامی برای رونق اقتصادی، اشتغال و صلح در افغانستان

افغانستان که اصلا نقش ترانزیتی در این پروزه دارد خود از خریداران گاز وارداتی نیز هست. بر اساس توافقی که صورت گرفته، افغانستان در سه دهه، سه میلیارد متر مکعب گاز را از ترکمنستان می‌خرد.

در طول مسیر خط لوله گاز تاپی، ۱۲ پمپ فشار نصب می‌شود که پنج تای آن به ارزش یک میلیارد دلار در افغانستان احداث خواهد شد. به این ترتیب، هرات نخستین ولایتی است که از انرژی وارداتی استفاده ارزانتر و گسترده تر خواهد برد.

محیی الدین نوری، معاون والی هرات می‌گوید افغانستان از این انرژی به گونه‌های مختلف می‌تواند استفاده کند.

به گفته آقای نوری، هم امکان توزیع گاز مایع وجود خواهد داشت و هم امکان تبدیل کردن گاز به نیروی برق. در هر دو صورت، شهرک صنعتی هرات و شهروندان و مشتریان عادی برق و گاز به تسهیلات بیشتر و ارزانتر دسترسی خواهند داشت.

تاپی که پروژه انتقال گاز ترکمنستان از راه افغانستان به پاکستان و هند است، و پروژه‌های دیگر موازی با آن مثل تاپ، تمدید خط برق ترکمنستان از راه افغانستان به پاکستان است، دهلیزی مهم اقتصادی در سطح منطقه می‌سازد و برای هزاران نفر زمینه کار فراهم می‌کند.

این پروژه که انتظار می‌رود تا سال ۲۰۱۹ تکمیل شود بیش از هفت میلیارد دلار برای احداث این خط لوله هزینه خواهد شد و هزینه گاز آن بیش از ۱۵ میلیارد دلار برآورد شده است.

• آمادگی برای آغاز پروژه تاپی در هرات به روایت تصویر
• راه لاجورد و امیدهای تازه

فراهم شدن زمینه‌های شغلی، به وجود آمدن دهلیز همکاری‌های اقتصادی و در کنار آن مبادلات و همکاری‌های فرهنگی هم فرصت‌های هستند که هرات در قدم اول از آن بهره مند خواهد شد.

ولایتی که ظرفیت کلان اقتصادی و در عین حال فرهنگی و جاذبه‌های توریستی دارد به این ترتیب می‌تواند به بهره برداری از جلوه‌های تاریخی خود و پذیرایی سیاحان بیشتر خارجی بپردازد.

تاپی، نا امنی‌های محلی و بی‌ثباتی منطقه‌ای

طرح تاپی که حدود بیست سال روی میز ترکمنستان قرار داشت، بالاخره با اجرایی شدن آن، امکان این را به افغانستان داد تا از یکسو منبعی برای درآمد و کمک به متحول کردن اقتصاد جنگ‌زده و ورشکسته‌اش به دست بیاورد و از جانبی هم موضعی مستحکم‌تری در معادلات سیاسی و امنیتی منطقه کسب کند.

با آنکه طرح تاپی چند دهه است که روی میز کشورهای منطقه قرار دارد اما به نظر می‌رسد که سیاست‌های دولت وحدت ملی افغانستان در تسریع این روند بی‌اثر نبوده است.

اشرف غنی رئیس جمهوری افغانستان همیشه بر اتخاذ سیاست‌های اقتصاد محور برای غلبه بر چالشهای امنیتی در سطح منطقه تاکید کرده است.

این طرز نگاه، بر این تصور استوار است که نگرانی‌های برخی از کشورهای منطقه و از جمله پاکستان از نیرومند شدن افغانستان می‌تواند با ترسیم دورنمایی متفاوت از همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ای برطرف شود.

پاکستان که همواره از سوی دولت افغانستان به همکاری با مخالفین مسلح دولت این کشور متهم شده، از لحاظ اقتصادی و مخصوصا به علت نیازی که به انرژی دارد، چاره‌ای جز چشم دوختن به همکاری‌های افغانستان ندارد.

با این همه شماری از آگاهان سیاسی معقتدند که تاپی به همان اندازه که دوست دارد دشمن نیز دارد.

• تلاش برای ساخت خط آهن مزارشریف تا هرات
• روسای جمهوری افغانستان و ترکمنستان خط آهن میان دو کشور را افتتاح کردند

علی آرمان، یکی از فعالان رسانه‌ای در هرات می‌گوید: ”یک نهاد یا حرکت بین‌المللی می‌تواند از تاپی حمایت کند. تاپی اما دشمنانی زیاد هم دارد. دشمنانی که در این کشور و در کشورهای بزرگ دنیا ریشه دارند. این وسواس امنیتی باعث می‌شود که نیروهای امنیتی افغان در تامین امنیت تاپی بسیار جدی باشند.”

دیدگاههای خوشبینانه تری هم وجود دارند. خان آقا سکوت، یکی از متنفذین ولایت فراه، ولایتی که تاپی از آن هم عبور خواهد کرد، معتقد است که آنچه این پروژه را حفظ می‌کند در قدم اول نیروهای امنیتی نیستند بلکه اراده مردم است.

آقای سکوت می‌گوید: ”تجربه سروی(ارزیابی) بند بخش آباد فراه نشان که مخالفین دولت خود در تامین امنیت آن سهم داشتند نشان داد که مردم به اهمیت اقتصادی چنین پروژه‌ها و تاثیر آن بر زندگی خود آگاهند و از آن حمایت می‌کنند.”

صلح فاصله بین دو جنگ نیست، این جنگ است که فاصله بین دو دورۀ طولانی صلح باید خوانده شود. افغانستان همیشه در آتش جنگ نخواهد سوخت اما همیشه صاحب موقعیت مهم منطقه‌ای خواهد بود.

http://www.bbc.com/persian/afghanistan-43127177

دردا و دریغا که باز هم شهر کابل مورد حمله قرار گرفت.
این بار دشمنان انسان و انسانیت بیشتر از 95 تن را شهید و حدود 190 تن دیگر را مجروح ساختند. 
استفاده از امبولانس که معمولاَ از آن برای نجات انسان ها استفاده به عمل میآید، سیه دلی، قصاوت، بی رحمی و وحشیگری دشمنان وطن را به نمایش میگذارد. اما وقوع حملۀ تروریستی در قلب شهر و در نزدیکی مراکز مهم دولتی غفلت، بی توجهی، ضعف و ناتوانی ادارات امنیتی کشور را برملا میسازد. 
انجمن افعانها در سویدن ضمن تقبیح شدید این عمل وحشیانه، برای شهدا جنت فردوس و برای مجروحین صحت عاجل را طلب میکند ، در عین زمان از نهاد های امنیتی کشور و دولت افغانستان در کُل تقاضا میکند تا در اجرای وظایف و مسئولیت های شان توجه نموده و جلو وقوع همچو حوادث را بگیرند.

موضعگیری چدید اداره مهاجرت پیرامون وضعیت امنیتی افغانستان

گرفته شده از سایت اداره مهاجرت مورخ 29 اگست 2017

اوضاع در افغانستان همچنان وخیم است. این مطلب را ادارۀ امور مهاجرت سویدن در یک موضعیگیری تازۀ حقوقی در مورد اوضاع امنیتی در افغانستان بیان میدارد.در این گزارش آمده است که سطح درگیری ها در همه 34 ولایت افغانستان متفاوت بوده و مناطقی وجود دارد که نظر به دیگر جا ها امن تر ارزیابی میشود.

ـ ارزیابی ما اینست که درگیری ها به آن حدی نرسیده است که همه مردم را در سراسر کشور متاثر بسازد، یعنی آن حدی که قانون و عرف و عادات تقاضا کند که تا همه اتباع افغانستان باید حق داشته باشند (در سویدن) باقی بمانند. این مطلب را Fredrik Beijer رئیس بخش حقوقی ادارۀ امور مهاجرت بیان میدارد.

به همین دلیل ادارۀ امور مهاجرت میخواهد نظر به قانون به تطبیق پرنسیپ به اصطلاح گزینۀ مهاجرت در داخل کشور در موردی افرادی که نمی توانند به محل اقامت خود برگردند راهمچنان ادامه بدهد.

او می افزاید

ـ هنوز هم ممکن است تا به مناطق متعددی برگشت نمود و به همین دلیل حتی در آینده نیز هر قضیۀ تقاضای پناهندگی ایجاب بررسی انفرادی را خواهد کرد.

موضعگیری حقوقی تحلیلی است که میتواند به طور مثال در مورد اوضاع امنیتی یک کشور انجام یافته باشد. این تحیلیل میتواند یک کمک حقوقیی باشد برای افراد بررسی کننده (تقاضانامه ها) و تصمیم گیرنده در ادارۀ امور مهاجرت.

اوضاع در افغانستان از موضعگیری قبلی حقوقی ادارۀ امور مهاجرت در مورد اوضاع امنیتی در افغانستان که به تاریخ هشتم دسمبر سال 2016 به طبع رسیده است، تا اکنون قسماَ تغییر کرده است.

آقای  Fredrik Beijerمیگوید ”ما انکشاف (اوضاع) در افغانستان را با دقت تحت نظر داشته و اوضاع امنیتی را به طور متداوم ارزیابی میکنیم. این کار حتی بدون آن که یک موضعگیری جدید حقوقی به طبع هم برسد، صورت میگیرد. اما تغییراتی را که ما اکنون مشاهده کرده ایم، ضرورت یک موضعگیری جدید حقوقی را ایجاب مینمود”.

در این موضعگیری حقوقی همچنان گزارش ها و تحلیل های که ارتباط به اوضاع افغانستان میگیرد، از جمله گزارش هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان UNNAMA و EASO یا دفتر حمایوی اتحادیۀ اروپا برای مهاجران،  نیز مد نظر گرفته است.  همچنان در ماۀ مارچ سال 2017 یک حکم محکمۀ ادارۀ امور مهاجرت نیز اعلام گردید که در مورد چگونگی ارزیابی (تقاضای پناهجوی) کودکان/نوجوانان بدون همراه، اظهار نظر میکند.

ادارۀ امور مهاجرت از گذشته اوضاع در افغانستان را وخیم ارزیابی نموده است و به همین دلیل به تعدادی زیادی از افغان ها در سویدن پناه داده میشود. تا اکنون از آغاز سال روان 83 فیصد از کودکان/نوجوانان بدون همراه و همچنان 47 فیصد از همه افغان های دیگر توانسته اند اجازه اقامت را به عنوان افراد نیازمند به حمایت دریافت نمایند.

چنین ارزیابی میشود که خشونت در یک ولایت دیگر، یعنی ارزگان به شکلی شدت یافته است که خطر آن وجود دارد تا همگی و همه کس را متضرر سازد. ادارۀ امور مهاجرت از گذشته ها اوضاع امنیتی در ولایت هلمند را به عین شکل ارزیابی نموده و این ارزیابی همچنان پا برجاست. به همین دلیل ادارۀ امور مهاجرت افراد را به این ولایات باز نمی فرستد. در مقابل ارجاع (رهنمایی و فرستادن) اشخاص به یک منطقۀ دیگر در افغانستان، همچنان مورد اجرا خواهد بود.

اوضاع در ولایات پنجشیر و بامیان چنین ارزیابی میگردد که در آنجا ها هنوز هم حملاتی معدودی  توسط گروه های مسلح صورت گرفته است. افراد غیر نظامی در این ولایات به مانند غیر نظامیان در دیگر ولایات از بابت خشونت ها زیاد صدمه ندیده اند. در پایتخت در ولایت کابل تعداد حملات انتحاری و حملات مغلق کاهش یافته است ولی تلفات زیاد جانی را موجب گشته است.اما خطر این که شخص غیرنظامی از بابت خشونت های مرتبط با درگیری ها در شهر (کابل) متضرر گردد، خیلی اندک ارزیابی میگردد.

موارد تازه دیگر در این موضعگیری حقوقی شناسایی تعدادی بیشتری از به اصطلاح گروه های که در معرض خطر قرار دارند، میباشند. افرادی که وضیعت آنها در ارزیابی تقاضا پناهندگی شان باید به طور خاص در نظر گرفته شود. اینها عبارتند از افرادی با معلولیت های جسمانی و روحی، مریض های روانی و همچنان زنانی که خطر آن وجود دارد تا در معرض قرار گیرند، مثلاَ خشونت های خانوادگی. ادارۀ امور مهاجرت برعلاوۀ این گروه ها اشخاص دیگری را که خطر زیاد وجود دارد تا در معرض خشونت های هدفمند قرار بگیرند، نیز شامل ساخته است. افرادی که در معرض قاچاق انسان قرار دارند و یا احتمال آن وجود دارد که معرض قاچاق انسان قرار بگیرند و یا شیعه ها از مناطق تحت کنترول داعش.

ترجمه از احمد ضیا دانش

منبع https://www.migrationsverket.se/Om-Migrationsverket/Nyhetsarkiv/Nyhetsarkiv-2017/2017-08-29-Fortsatt-allvarligt-sakerhetslage-i-Afghanistan.html

سیدخداداد فطرت

امروز شنبه ۱۹ آگست ۲۰۱۷ مصادف است به ۲۸ اسد، نود و هشتمین سالروز استرداد استقلال کشور.
در سال ۱۹۱۹ میلادی در چنین روزی به همت شاه امان الله، یکی از رهبران جنبش مشروطه خواهی که در زمان خودش یک جنبش پیشرو به حساب میآمد، استقلال سیاسی افغانستان به دست آمد.
مسلم است که در این خواست میهنی همه اقشار آزادیخواه و میهن دوست او را همراهی کردند تا مبارزه طولانی علیه استعمار انگلیس به ثمر نشست.
شاید برای بسیاری از هموطنان مطرح نمودن مقوله استقلال آنهم در شرایطی که کشور زیر سلطه غیر مستقیم امریکا و مداخلات همسایگان قرار دارد خنده آور به نظر برسد و از جانب دیگر در عصر جهانی شدن که تکنولوژی معاصر تمام کشورهای جهان، اعم از کوچک و بزرگ را مانند حلقه های یک زنجیر به هم وصل کرده است واژه استقلال مفهوم قدیم خود را از دست داده باشد، پس پرسش به میان می آید که چرا ما افغانها باید همه ساله این روز را تجلیل و از کارکردهای رهبر این حرکت، شاه امان الله تقدیر به عمل اوریم؟
ادعا نداریم که حتی بعد از حصول استقلال و حتی در عصر امانی هم افغانستان استقلال کامل داشته است ولی داشتن این نیت کاملن از عملکرد شاه امان الله و همکارانش در دولت وقت متبارز بود.
شاه امان الله مرد شجاعی بود و به عوض اینکه به اساس سنتهای اجتماعی انزمان از خط اسلافش پیروی نماید، به عملکردهای زشت اسلافش خط بطلان کشید و حتی گفته میشود که در قتل پدرش دست داشت تا بتواند روزنه ای برای یک حرکت نوین و پیشرو باز شود و در سالهای بعد در زمان حاکمیت اش این ایده را در عمل پیاده کرد.
او علیه سنتهای خشن و محدود کننده که همیشه جامعه را در وضع موجود نگه میداشت ایستاد و تلاش کرد که اوضاع را رو به جلو تغییر دهد.
شاه امان الله نه از روحانیون تزویرگری که اسیر سنتهای دینی بودند ترسید و نه از متنفذینی که اسیر سنتهای قومی و قبیلوی بودند مرعوب گردید.
او با شجاعت خط مشی یک حکومت پیشرو و پاسخگو را اعلام کرد و داشت به آن عمل میکرد.
در حکومت امانی ،قانون برده داری که براساس فرمان پدربزرگش عبدالرحمن که بردگی هزاره ها را رسمیت بخشیده بود لغو شد، قانون شهروندی که بر اساس این قانون، برای تمام شهروندان افغانستان صرف نظر از قومیت، ملیت، مذهب، دین و جنسیت شان حقوق برابر قابل شده بود، تدوین گردید. 
زنها برای اولین بار حق یافتند که از محیط خانه بیرون بیایند، کار و تحصیل نمایند و طرز لباس پوشیدن خود را به میل خود انتخاب نمایند. برای اهل هنود حقوق برابر در نظر گرفته شد.
برای مدرن سازی افغانستان قدم هایی برداشته شد.
کوشش صورت گرفت تا تکنولوژی نوین وارد افغانستان شود و برای تربیه کادرهای فنی اعم از دختر و پسر تعدادی برای تحصیل به خارج فرستاده شد.
اینها همه اقداماتی بودند که باورهای ایستا و تعبدی دینی گروهی از ملایان را که زالو صفت خون مردم سنت باور را می مکیدند به چالش کشاند. کارکردهای دولت امانی سنتهای قومی و قبیلوی را که زنان را در اسارت قرار داده بود و فروش و حتی کشتن دختران را جایز میدانست زیر سئوال قرار گرفت.
دیدگاه دولت امانی پیشرو و انسان محور بود ولی دیدگاه گروه مقابل ایستا و سنت محور.
تقابل بین این دو دیدگاه باعث شد، نیروهای استعماری را که تازه کنترول مستقیم افغانستان را از دست داده بودند، بیدار نماید و از این تضاد و تقابل به نفع خود استفاده نمایند. آنها که به زیر و بم جامعه افغانی آشنایی داشتند خوب میدانستند که کدام نیروها را تطمیع و تحت تاثیر قرار داده میتوانند و از آنرو دست به کار شدند.
قشر آخوند و ملا و روحانی که همیشه محتاج و مزد بگیر بوده اند و به جای تعقل از احساسات پیروی میکردند، اگر، هم شکم شان سیر شود و هم خوراک ذهنی برای شان داده شود مشبوع میشوند و به فرمان بادار دست به هرکاری میزنند.
بنائن این قشر بهترین گزینه مناسب برای انجام عملیات انگلیس علیه دولت امانی بود.
ازاینجا بود که لشکر ملاها که در میان جامعه نا آگاه و سنتی از احترام برخوردار بودند و هنوز هم هستند به خدمت گرفته شد و از طریق مساجد و منابر تبلیغ نمودند که شاه امان الله از دین اسلام خارج شده است.
جالب اینجاست که کفار می آیند و برای یک فرد مسلمان میهن دوست فتوای کفر صادر میکنند.
گرچه این فتاوی از سمت جنوب و شرق صادر شد ولی به سرعت گسترش یافت و در شمال هم سرایت کرد.
در شمال کابل شخص یاغی صفتی به نام حبیب الله کلکانی زندگی میکرد و به بچه سقا معروف بود نیز زیر تاثیر تبلیغ روحانیون محل رفت و بنای بغاوت نهاد و بعد که مورد توجه انگلیس قرار گرفت و تمویل گردید به بسیج نیرو پرداخت و کابل را در غیاب امان الله خان تصرف کرد و به تصور خود حکومت تاجیک را بنا نهاد.
در زمان نه ماه حکومت حبیب الله کلکانی مانند دوره حکومت مجاهدین در افغانستان آنارشیسم حاکم بود. انگلیسها که توانسته بودند شاه امان الله را توسط ”بچه سقا” از صحنه بیرون کنند، دوباره به سراغ هم پیمانان سنتی شان رفتند و نادرشاه را که افسر ارتش بود تقویت کردند تا در درنتیجه حبیب الله کلکانی را وادار کردند تا به سمت شمالی فرار کند و قدرت حکومت را بدست بگیرد. نادرشاه چندی بعد از تثبیت قدرت در کابل، حبیب الله کلکانی را به واسطه قسم خوردن به قرآن فریب داد و به کابل کشاند و او را به دم توپ بست.
در واقعیت امر، حبیب الله کلکانی دو بار به واسطه قرآن فریب خورد:
اول اینکه قرآن او را علیه امان الله شورانید و همه چیز به نفع انگلیس تمام شد و بار دوم سر او را به باد داد.
طرفداران حبیب الله کلکانی او را به القاب عیاری از خراسان و امیر یاد میکنند ولی این القاب با عملکردی که او از خود به جا گذاشته همخوانی ندارد.
در واقع تقابل امان الله خان و حبیب الله کلکانی تقابل مدرنیته و سنت تعبیر شده میتواند و این تقابل تا هنوز ادامه دارد.
امان الله در صد سال قبل نماینده نسل امروز بود و آنچیزهایی را که امان الله میخواست در وطن پیاده کند هنوز هم تحقق نیافته است. خواست نسل تعلیم یافته امروز با خواسته های امیر امان الله بسیار نزدیکی دارد به همین خاطر چالشهایی را که امان الله خان در جامعه سنتی آنروز ایجاد کرد هنوز هم تازه گی دارد و ما هم با آن دست و پنجه ترم میکنیم.
حبیب الله کلکانی نماینده بخشی از جامعه بود که بالاتر از تکالیف شرعی غسل جنابت و طریق وضو گرفتن و آداب مستراح رفتن چیز دیگری را بلد نبودند که امروز در قالب مجاهد، طالب و داعش فعالیت می نمایند.

یکی از ارمغانهای دولت امانی برداشتن برقع و آزادی پوشش زنان بود که بسیار عکس العمل ایجاد کرد و امان الله اول از خانواده خود شروع کرد ولی موفق نشد که در دیگر بخشهای جامعه تسری دهد.
اماعقبگرایان در این بخش تا هنوز با سبوتاژ و استفاده از کلمات مزورانه ننگ و غیرت و حجاب اسلامی و غیره نبض جامعه را در دست خود نگهداشته اند و با یک حرکتی که خلاف میل آنها صورت گیرد به تکفیر رو میآورند.

در این روز ها در استانه تجلیل از ۹۸ مین سالروز استقلال کشور تقابل مدرنیته و سنت خیلی متبارز گردیده است. خانم آریانا سعید آوازخوان پرآوازه افغان نماینده نسلی از زنان افغان که به اسارت زن در خانه و زیر برقع معترص اند، تصمیم گرفت که به مناسبت روز استقلال بزرگترین کنسرت خود را در غازی استادیوم کابل دایر نماید و درآمد پولی این کنسرت را به آوارگان دره میرزااولنگ تقدیم نماید. سوژه آریانا تجلیل از روز استقلال و بدین بهانه شاد ساختن روان پژمرده مردم خسته از جنگ و حملات انتحاری قلمداد گردید ولی این نماینده تجددخواهی و طرفدار آزادی زنان از اسارت سنت و مذهب با عکس العمل نوادگان حبیب الله کلکانی و پیروان طالب و داعش مواجه گردید.
آنها که در اصل، مراسم تجلیل از کارنامه های شاه امان الله را نشانه گرفته بودند، کنسرت آریانا سعید را بهانه کردند و تا توانستند برای لغو این کنسرت توطئه و شایعه پراگنی کردند. تا حدودی هم موفق شدند تا ملاهای مزدبگیر را جمع نمایند، از آنها عکس بگیرند و پخش کنند که گویا نشان دهند که به اصطلاح علمای دین مخالف برگزاری این کنسرت هستند چنانچه شیوخ مزدبگیر ایران نیز به همینوال در مقابل جشنواره دمبوره در بامیان ابراز مخالفت کردند ولی هیچکدام نه آریانا سعید و نه مسئولین برگزاری جشنواره دمبوره بامیان عقب نشینی نکردند و با شجاعت ایستادند تا نشان دهند که دیگر مردم آگاه شده اند و به حرف این مزورین تاریخ بشریت گوش نمیدهند و خود شان تشخیص میدهند که چه کاری را بکنند و چه کاری را نکنند.
یادآوری از کنسرت آریانا سعید در این نوشتار از این لحاظ حائز اهمیت است که: 
۱ عنوان کنسرت تجلیل از سالروز استرداد استقلال کشور بود
۲ درآمد ناشی از کنسرت برای کمک به آسیب دیدگان ذره میرزااولنگ اختصاص یافته بود.
۳ اینکه آریانا به نماد ایستادگی و مقاومت در مقابل مردان زن ستیز افغان و ملاهای فاسد عالم نما مبدل شده است ورنه خانمهای دیگری هم، همه روزه برنامه تلویزیونی و کنسرتی دارند ولی هیچ نامی از آنها برده نمیشود.
خلاصه کلام: 
از کارنامه شاه امان الله به خاطری تجلیل میگردد که روح ترقیخواهی او در کالبد نسل امروز زنده است و با زمان به پیش میرود.

این روزها کابل، با قلب مجروح و دیده خونبار در سوگ فرزندانش نشسته و بر دشمنان سوگندخورده این دیار و مردم داغدار نفرین می فرستد.
هنوز داغ قبلی درمان نیافته که تروریست ها در جای دیگری از این بدن زخمی، زخم دیگر افریدند‌‌.
در چهار شنبه سیاه که بیشتر از پنجصد نفر شهید و مجروح شدند و درپی آن در روز جمعه به روی تظاهرکنندگان آتش گشوده شد و منجر به کشته شدن پنج نفر و زخمی شدن بیش از بیست دیگر نیز گردید و به تعقیب ان در تشییع یک جنازه سه حمله انتحاری صورت گرفت که به اثر آن هژده تن شهید گردیدند که به ضعف نیروی های امنیتی و ناکار آمدی دولت مهر تایید گذاشت .
سئوال اینجاست که چطور نیروهای تروریستی میتوانند این همه عملیات را برنامه ریزی و موفقانه به اجرا بگذارند ولی نیروهای امنیتی نتوانند آن را کشف و خنثی نمایند؟
پس گمان بر این میرود که در داخل نیروهای امنیتی افرادی وجود دارند که اطلاعات را بدست دشمن میدهند و در انتقال مواد منفجره و حتی خود انتحارکننده ها همکاری می نمایند.
چرا دولت این شبکه را کشف و به مردم معرفی نمی نماید؟ آیا این را به حساب ضعف دولت بگذاریم و یا تعمد در عدم جلوگیری از چنین حوادثی؟
چرا ادبیات دولت همیشه گنگ و نامفهوم است و مشخص نمی سازد این همه جنایت کار کدام شبکه تروریستی است؟
سه حوادث پیهم هفته گذشته نشان میدهد که ما با یک حکومت بی مسئولیت و غیرپاسخگو روبرو هستیم که کار آن صرف کمیسیون سازی و تقبیح کردن است و بس.
آیا غیر ازینست که دولت در نهادسازی و جلوگیری از فساد ناموفق بوده است؟
یکی از عوامل همکاری حلقاتی در داخل دولت با تروریستها، وجود فساد است که تطمیع آنها با پول یکی از گزینه بوده میتواند.
جان هزار نفر در سه روز پیهم مورد تهدید جدی قرار میگیرد ولی دولت خم به ابرو نمی اورد‌.

ما به عنوان یک انجمن اجتماعی ناتوانی دولت افغانستان را در تامین امنیت شهروندان و اتباع کشور غیر قابل قبول میدانیم و به خانواده های آسیب دیده از حوادث تروریستی اخیر اظهار تسلیت و از هر حرکتی که به تحقق صلح در کشور و نابودی شبکه های تروریستی بیانجامد حمایت می نماییم . همزمان مردم را به اتحاد وهمبستگی بیشتر غرض تقبیح تروریزم، مبارزه بی امان علیه فساد و پاک سازی ادارات دولتی از افراد فاسد و استفاده جو و وداع به تعصب و قومی ساختن حرکت های مدنی فرامیخوانیم.
روح قربانیان حملات تروریستی را شاد میخواهیم و از بارگاه خداوند متعال برای شان فردوس برین استدعا مینماییم.
انجمن افغانها در سویدن

تروریستان در کابل به جنایت دیگری دست زدند و کابل را به حمام خون تبدیل کردند.
در ماه مبارک رمضان، تروریستان – این جنایتکاران ، افراطیون مذهبی و تیکه داران اسلام جنایت دیگری را درکابل مرتکب شدند . در اثر این حمله انتحاری نود  نفر کشته وبیشتر از  350 نفر زخمی شده اند.

انجمن افغانها در سویدن این حمله خونین را به شدت محکوم نموده برای بازماندگان و خانواده های شهدا تسلیت عرض نموده و برای شهدای این حادثه فردوس برین خواسته و برای زخمیان صحت عاجل ارزو مینماید.

https://www.youtube.com/watch?v=8fNF0d0FUVU

http://www.svtplay.se/video/10911909/kultur-i-farozonen/kultur-i-farozonen-sasong-3-avsnitt-5
برنامه کانال دوم تلویزیون سویدن در مورد افغانستان و سایر مناطق ناامن ( پرخطر) جهان :
گرداننده : خزر فاطمی( Khazar Fatemi )یک دختر کردتبار که در اخیر سالهای هشتاد الی آغاز سالهای نود در میکروریان کابل زندگی میکرد . او در انزمان در کابل مهاجر بود و افغانستان با آغوش باز انها را قبول کرده بود.
خزر فاطمی بعد از بیست سال باز به افغانستان سفر نمود و فلمی مستندی ساخت به اسم : ” آنجا که قلبم می تپد ”. او گفته بودکه بعد از بیست سال نه تنها افغانستان رشد نکرده بلکه به عقب برگشته است . واینبار هم فلم اش در مورد افغانستان است که بازهم قلب این ژورنالیست کردتبار سویدنی برای افغانستان و افغانها می تپد.
این برنامه تلویزیون سویدن شش قسمت دارد . قسمت پنجم آن در قسمت افغانستان میباشد.